Şimdi vurulmuş yaralı bir kuşun kanadı gibi duygularım,sığınacağım dalım bile yok.
Yıpranmış, paralanmış eski bir giysi gibi duruyor üzerimde ömrüm…
Her ihanet onulmaz yaralar açtı yüreğimde, ne yapsam olmuyor,durmuyor kanayan yanlarım…
Bir varmış bir yokmuş diye başlarya bütün masallar.
Bak işte ellerim buzgibi soğuk şimdi üşüyorum, bedenim,dudaklarım buz'a dönmüş adeta…
Hadi gel sar,sarmala ısıt beni..
Yürek kalemi Mısralara dökülmüş..Gönülden kutluyorum değerli kalemi

Elmayı soyarken elimiz, daha doğrusu parmağımız kesilince suç bıçağındır mıdır, elimiz midir, o elmayı soyarken o an aklımız kim bilir nerededir, sonuçta dalgınlığımıza bahaneler buluruz. O bıçak şayet parmağımızı teğet geçerse ''amma da şanslıyım '' deriz. Elmanın, portakalın ne suçu olur ki? Dikkat etmeyen bizleriz. Kendimize sanırım hiç suç bulmak istemeyiz. Aslında suç bizimdir. Dikkat etmeyen biziz. Neyi değiştirir ki bu durum. Sonuçta parmağımız kesilmiştir ve kan akmıştır. Acısı da geçene kadar zaman alır. Elmayı soymadan yemek daha mantıklı. Hem vitamin de kabuğundadır. Portakal için aynı şeyi söylemek abes olur. Var mıdır acaba portakalı kabuğu ile yiyen? diyorum, yok, hayır... Acıdır çünkü kabuğu. :) Denedim de onun için diyorum. Hayatı boyunca parmağını kesmeyen, acısını duymayan biri var mıdır diye düşündüm. Yok hayır... Mutlaka bu acıyı her insan yaşar. Mesela ayağı kayıp yere düşmeyen insan da var mıdır? Ya kafasını dalgınlıkla bir yere vurmayan? Ya da yaşamı boyunca eline iğne batmayan? Diken batınca mesela elimize, o diken öyle bir acı verir ki, zamanında müdahale edip o dikeni iğneyle çıkarmaz isek, o diken ağrı yapar sürekli. Ne garip değil mi, dikeni iğneyle çıkarmak için parmağımıza dürtüyoruz, bir kez daha acı veriyor. Sonrasında rahatlıyoruz. Mesela elimize kaynar su dökülse çaydanlıktan, acısı ne müthiştir. Derhal soğuk suya sokmak gerekir elimizi. Yoksa çok acı verir, hatta derisi soyulur. Bıçak keskin değilse elmayı soymamız zorlaşır, keskin olursa parmağımız kesilebilir. Gerçi dişleyerek yersek elmayı, o zaman da yerken mesela dilimizi ısırabiliriz.. Dilini ısıranlar bilir acısını. Hayatında mesela hiç dilini ısırmayan insan var mıdır? Sanmam. Mesela yemek çok sıcaktır, bilemeyiz sıcaklığını. Bir kaşık alırız, dilimiz o an yanar... Yaşantısı boyunca dili yanmayan insan var mıdır? Ya da mesela hapşırmayan... Nezle grip olmayan... Örnekler bayağı uzar uzadıkça. :)