ÖKSÜZ BABA
Evinin en öksüzü
Kimsesi,kimsesizi
O hep direktir ama
Kendisi direksizi

Kimsesi yok dayansın
Güçlü olmalı her an
Zayıf olma hakkı yok
O kahraman her zaman

O asla ağlayamaz
Çünkü hep kahramandır
Ağladığı an onun
Silindiği zamandır

O an onu hiç kimse
Erkekten de sayamaz
Belki ileri gidip
Adamlığa koyamaz

İnsan olduğu onun
Hiç akla getirilmez
Onunda duyguları
Vardır diye bilinmez

Batan gemiden en son
Çıkacak olan odur
Uçan balonda ağır
Sayılan ilk o olur

Hayatını evine
Ne kadar adasa da
Ne eşi anlar onu
Ne de öçocuklarıda
Memleketi eşinin
Memleketi bilinir
Kendi memleketi de
Hiç anılmaz silinir

Ne ilk ailesine
Ne sonuna yaranmaz
Arada kalır gider
Kimse onu anlamaz

Hep annelik anılır
Her zaman yüceltilir
Ayıp olmasın diye
Babalıkta eklenir

Babalar unutulur
Anneler hep yaşarlar
Anneler günden güne
Eğlenceye koşarlar

Baba evin yalnızı
Dış kapı mandalıdır
Bu yüzden ki her şein
Sonradan duyanıdır

Ya ondan hep saklanır
Yada yalan söylenir
O hep geriden gelir
Her zaman geç öğrenir

Babanın hoş görüsü
Çıkara kullanılır
Hiçbir şeyden anlamaz
Bir şey bilmez sanılır

Yakınlaşmak istese
Çocuklar ondan kaçar
Ne sevdiğini söyler
Ne de bir kucak açar

Bilirki söylesede
Dinlemezler kendini
Kucak açsa hiç kimse
Bulmaz orda kendini

Baba bir ailede
Ençok kadını sever
Kadınsa çocuklarla
Onu hep ihmal eder

En çok sevdiği kadın
Sadece anne olur
Giderde mutluluğu
Çocuklarında bulur

Öksüz baba derdini
Kimseye anlatamaz
Kaderine razıdır
Başka yolda bulamaz

Hiçbir yeri acıyan
Çocuk baba dedimi
Dedi de baba onu
Acaba tersledimi

Hap anne dedi de o
Baba hiç kıskandımı
Baba baba demeye
Doyup doyup kandımı

Anne işsiz olsada
Kimse bunu hor görmez
Baba bir işsiz kalsın
Kimse baba da demez

Evin şeref namusu
Hep babadan sorulur
İşte böyle zamanda
Adam yerine konur.

Halbuki namusunun
Her kişi bekçisidir
Sanılır ki babalar
Namus nöbetçisidir

Bazen ağlamak ister
Beraber aileyle
Başını ağtrıtırlar
Bin türlü gaileyle

Babalar öksüzdür ya
İçten içe ağlarlar
Yalnızlık ateşiyle
İçlerini dağlarlar

Yıllarca baba ile
Çatışan onun oğlu
Eşinin karşısında
Görür baba da onu

Mum olur söylediği
Her şeyi hemen yapar
Sanırsın ki allaha
Değil eşine tapar

Saçının bir teline
Dokunmadığı kızı
Gün gelir yüreğinde
Olur babanın sızı

Bir el gelir elinden
O kızı birden alır
Arkasından sadece
Bakıp bakıpta kalır

Gözünden sakladığı
Kızı ellere bakar
Onun bu davranışı
Öksüz babayı yakar

Eliyle o kızını
Yade ele teslim eder
Üstelikte rol yapar
Düğün dernek düzenler

Oğlu kızı büyürde
Birer birey olurlar
Ona bağımlı iken
Ondan özgür kalırlar

O anda bir burukluk
Başlar ama ne çare
Hayat bu işte böyle
Sen ne söylersen söyle

Erkek evladından çok
Kıza düşkün bir baba
Her şeye rağmen buna
Buna derim ben baba

Kızı evlenen baba
Tamamen öksüz kalır
Oğlu evlenince de
Yetim adını alır.
Mihmail çakmak