Yılmadım, yaşamaktan.
ağır bedelli gülüşlerimdede;
yaşamın kıyısında
defalarca ölümle yüzleştiğimdede;
arzularımı yüreğime gömüşümdede:

Dostumu, düşmanımla karıştırdım.
ruhumun karanlık odasına ,
bir pencere inşa edemedim
ellerim titrekken
diz üstü yıkıldım.

Kalbimin kan kokan kasvetli sokaklarıydı
savaş açtıgım:
ne hikmetse;
kazanan da kaybeden de ortada yoktu:
ben hayatın ;
nasıl karışık bir hesabına sayıldım:

umudumun adı;
hedefimde yoktu:
hor gördüğüm bir bakışta yoktu üzerimde:
harap olduğum ne aylar oldu ,
içimde bir his vardı anlamsız
beni ayakta tutan:

Dalından kopan yaprağın ;
anlamını kavratan
nasibini aramaktan vazgeçip
bana kısa yaşamın tadını anlatan
yüzlerce karınca
değişik türde göçebe kuşlarmıydı ?.

Kimbilir belkide !
sayısız geceler nağmeleriyle;
kalemimi dolduruşa getirdikçe
yarım kalacak
bir hikayenin ön yazısıydı beni oyalayan:
ve ben hala ;
o hikayenin ilk satırlarına bile
başlayamadım.

Nuran KARACA17:48 11.11.2016