Aşk yolunda ne badireler atlattık
Engel tanımam yolunda
Ölümü göze almışım uğrunda
Sen bana ölümden bile yakınsın

Sevgi nedir bilmezdim
İlk gözümü açan sen oldun
Aşkı öğreten öğretmen gibiydin
Bir bakışta gözlerinin esiri oldum

Yüreğime demir attın kaldın öylece
Gizemli düşlerimde yolculuk ettik seninle
Çok yol kat ettik az mola verdik
Aşk sarhoşu olduk ikimiz de

Sen kokan gecelerde sabahladık
Çok heyecanlıydık içimiz içimize sığmıyordu
Korkudan değil heyecandan titriyorduk
İçimizdeki çocuk dışarı çıkmak için sabırsızlanıyordu

Kumlara sermiştik yer yatağımızı
Midye kabuklarıydı yastığımız
Yengeçler kenetlenmişti etrafımızda
Güneşin doğmasını bekliyorduk

Ellerin ellerimde gözlerin gözlerimde
Çok şey anlatıyorduk konuşmasak da
Dalgalar kıyıya her vurduğunda
Daha çok yakınlaşıyor sarılıyorduk

Öyle bir çekim gücü oldu ki aramızda
Kendiliğinden birleşiverdi dudaklarımız
Hasret özlem yumağı çözülmüş
Gecenin sessizliğini bozuyordu
Birbirine karışan inleme seslerimiz

İki ayrı bedende tek yürek olmuştuk
Nefeslerimiz kesilmiş dudaklarımız kurumuştu
Cenneti yaşamak buymuş meğer
İyi ki yollarmız kesişmiş
Hayatıma hoş geldin bebeğim ...

Refik
07 . 11 . 2016
İstanbul