Sarf ettiğin sözün özü bulunmazken sende
Girme vebaline arkandaki cemaatin
Kalben camide değilken takken sarkık tende
Bedenen önündeyken arkandaki milletin

Dünyevi şeylere değer verme demektesin
Göster bari camianda bir fakir hocayı
Karun tamahında fitre zekât yemektesin
Şükürsüz doyumunda ateş sarmış bacayı

Konuşup minberde ezberlediğin hutbeyi
Sesin bir alçaltıp ta birden yükseltmektesin
İkna sanatında kaybediverip rütbeyi
Şefaatten uzak mahşer günü tümsektesin

Bildiğini yapmayanın çok iken hesabı
Yükün ağır eyvahım sana düşürür sırat
Tutulan dilini bekliyor kabir azabı
Şekilden şekle bürününce sendeki surat

Denilmez mi nerde fani kat ile araban
İterken milleti sefalete tembelliğe
Baki köşklere kapalı duruyor daraban
Bak şimdi imanı züğürt kaldın meteliğe

Biçare kalışına ağla imam efendi
Güvenme arkanda saf tutan o cemaate
Dünyevi varın ateşten kızgın bir kefendi
Suçun sabit,ihanet etmişsin emanete

M.Sıddık SOLMAZ