Çok fazla karanlığım 
Işığa tutunmak istemem,
Karanlığa olan korkum.
Işıkla yaşamayı öğrenemedim.
Karanlığın sonsuzluğunu gördüm,
Hep karanlık olmaktan korktum.
Sevdiğim ışıkların yokoluşlarını gördüm.
Ağladım...
Öğrenmeyi öğrendim.
Hikmetin sınırsız olduğunu anladım.
Herşeyi öğrenemeyeceğimi bildim.
Zamanı öğrenemedim,
Bütün zamanlarda yaşadım.
Zamanla  yaşanamayacağını yaşadım,
Zamanla öleceğini öğrendim yaşamın.
İnsanı bilemedim.
Erkekler ve kadınlar diye ayıramadım,
İyiler ve kötüler diye bakamadım.
"İnsan aynasıdır insanın" farkettim
Sevgiyi duydum...
Gülümseten bir duygu olduğunu hissettim.
Hissettiklerimi söyleyemedim.
Sevginin karanlığı aydınlattığını anladım.
İkisinin ançak beraber varolabileceğini yaşadım.
Ama anlatamadım.
Kelimelere takıldım.
Seslere baktım,
Sessizlik oldum.
Konuşamadım.
His oldum.
Hislerin karşılıklı olduğunu hissettim.
 Gülùmsemeyişlerde hissedilmedim.
Varlığın hissedilmek olduğunu öğrendim.
Hissedilmenin sevmek...
Gülümsedim...
Niçin bilemedim,
Çaresiz kaldım.
Biçare yaşadım.
Karanlığın sınırlarını zorladım.
Kainatı kuşattım,
Yalnız değilmişim.
Sonsuz uzayın sonlu sınırlarında dolandım,
Işıkla yaşamayı öğrenmem lazım..
Anladım... Anlatamadım...