Evi temizlerken
Tozlu bir defter geçti elime
Sadece tozluydu
Sildim güzelce
Açtıkça yaprakları
Anılar tazelendi
Sanki bugünmüş gibi
İlk yaprak bana ait tabiki
Defter benim ya...
Bu defteri bir gün
Tozlu topraklı bulursam
Sizleri hatırlayacağım diye
Yazmışım,bilmişim o günden
Ne kadar nankör olacağımı
Unutmuşum bazılarını
Hatırlayamadım simalarını
İsyan ettim kendime
Ben böyle mi olacaktım diye?
Oysa hayat doluydum
Sınıfın kahkaha tufanıydım
Gitmediğim gün onlar eve gelirdi
Neyse...
İkinci yaprak sevgili
Neslihan yazmış;
’Sakın kimseyi üzme!
Kimsenin seni üzmesine de izin verme’
Şengül yazmış;
’Hep böyle neşeli kal
Gülmeyi unutma diye’
Şengül sen duyma unuttum
İnan ki gülmeyi...
Demet yazmış;
’Seninle komşu olalım’
Olamadık tabiki
Müjgan yazmış;
’Okul hiç bitmesin
Yoksa seni göremem’
Telefonlaşıyoruz
Bu hatıra defteri böyle sürüp
Gidiyor
Malesef yaşam devam ediyor