KAVALIM (119)

Böyle olacaksa arkadaş bana.
Varsın olmasınlar kavalım yeter.
Bir garip yalnızım geldim bu hana.
Gidin arkadaşlar kavalım yeter.

Şu fani dünyada ömür mü sürdüm.
Onca dostluklardan zorluklar gördüm.
Ben ki, dostlukları ilmekle ördüm.
Varsın olmasınlar kavalım yeter.

En sadık dostumdur bana kavalım.
Üfledikçe ona gider gamlarım.
Yine onla geçer kötü zamanım.
Artık gidin dostlar kavalım yeter.

İlhan ATEŞ (Zayi Ozan)
Ordu, 10/11/1972 Perşembe
Yayın : 06/08/2016 Cumartesi
www.edebiyatdefteri.com/siir/1039201/

Şiirin hikayesi:
Lise 2.ci sınıftaydım. Çok samimi arkadaşlarımla
küsüşmüştük. Bu şiiri o zaman yazmıştım.
Kaval nerden çıktı diye merak edenlere anlatayım:
Ben ta çocukluğumda bizim oralarda yetişen ve ödü
alınınca içi boşaltılan bir ağaç vardı. Ondan kaval yapardım.
Kendi kendime de çalmasını öğrenmiştim. Öğrencilik sonrası
Yıllarda bıraktım mı, yoksa çalışma hayatımı bıraktırdı
bilemiyorum, ama uzun yıllar hiç öttürmedim. Bu şiiri eski
şiirlerin arasında görünce bir başka duygulandım ve siz
dostlarla bir anekdot olarak da paylaşmayı istedim. Şu anda
güzel bir kaval bulabilirsem alacağım. O çocukluk yıllarımı
yeniden yaşayabilmeyi arzu ediyorum. Bu akşam bir başka
duygulandırdı beni.