TELEFONDAKİ SES

Hayat o kadar güzeldi ki artık
Unutulmuştu tüm gönül kıran sevdalar.
Nasıl hatırlanırdı ki söyle bana nasıl
Fırtınalara yenik düşen anılar..

Akşam gün batarken kızıllığın içinde
Telefonun sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.
Affet diyordu affet beni
Döndüm sana affet beni..

Kalakaldım öylece..
Kelimeler tükendi sustum, sadece dinledim.
Gerçekmiydi duyduğum.
Uğruna günlerimi gece ettiğim
Şimdi affet mi diyordu..
Affet.. Affet ha.. affet..

Ne de rahat diyordu..
Sanki beni terkeden o değil
Sanki sevgimi haraca satan o değil
Sanki iki tatlı söze, bir tebessüme kanan o değildi.

Öylece kaldım, dinledim dinledim..
Kelimeler boğazımda düğümlendi..
Nasıl konuşabilirdim
Duygularım gönül zindanımda hapisken...
Ve ses anılarımdaki zindandan firar etmişken..
Nasıl konuşabilirdim..

Ne yapmalıydım, nasıl davranmalıydım
Duygularım demir parmaklıklara yükleniyor
Affet be .. Hadi affet diyordu..
Çok bekledim bu günü affet diyordu.

Ama, ama ya ben ..ya geçmişimde kahrolan ben,
Sevdasına hançer yiyen ben ne derdi..
Nasıl affederdi bu hercai gönüllü vefasızı.
Nasıl açardı gönül zindanının parmaklıklarını.
Affeden bana kızmazmıydı ağlayan anılarım..

Telefon elimde öylece dinliyordum..
Konuşamıyordum..
Konuşamıyordum..
Sadece dinliyordum..
Ve.. ve
Şimşekler çaktı gözbebeklerimde
Kirpiklerim yağmura esirken telefonu usulca yerine bıraktım.....
Ses gittikçe uzaklaştı kulağımdan
Duyulmaz oldu sonsuza kadar..
Sellere esir ettim zindanımdan gelen sesi

Boğdum, boğdum..
Boğdum ... Yüreğimin okyanusunda.
Artık..Yoktu..
Yoktu..
Yoktu..

Canan MeLis Bayraktar