Köy çocuğu

Çamurla boğuşmuşum, tozlu sokaklarında,
Esmerleşmiş tenim bereketli topraklarında,
Geçmiş tatlı hatıralarım bu ovalarda,
Köye doyamam köy çocuğuyum ben .

Hasretim ben doyamadım tatlı çocukluğuma,
Oynayamadım doyamadım güzel oyunlarıma,
Isınamadım bir türlü şehir çocuklarına,
Köy çocuğuyum ben bununla gurur duyarım.

Tenim beyaz değilse temizdir kalbim.
Bilmez kötülük nedir benim nefsim.
Yediğin ekmek , içtiğin süt benim eserim.
Doğada mutluyum köy çocuğuyum ben.

Yener acılarımı bu güzel doğa,
Hasret değilim ki ben yalnızlığa,
Azmetmişim hep doğru insan olmaya,
Köye doyamam köy çocuğuyum ben.

Köy sevgisi ile yazarım ben sevgi üzerine.
Severim köyü seveceğim de ebede.
Sevgi ile çalışırım sevgi düşünürüm,
Köy çocuğuyum esmerdir benim tenim.

Turan Yalçın
Tokat Sesimiz Gazetesi, 01.Şubat.1985