Soba alev dolu ateş salsada
Kapkalın esvablara sarınsamda
Sımsıcak mekanlarda barınsamda
Üşütüyor beni yokluğun senin.

Olmadığın yerde mevsim zemheri
Etrafımda sanki buzul çemberi
Bırakıp beni gittiğinden beri
Üşütüyor beni yokluğun senin.

Odamın duvarı soğuk çehreli
Badanası solmuş donuk ve nemli
Değmiyor sa eve bir kadın eli
Üşütüyor beni yokluğun senin.

Bomboş sokaklarda sensiz gezmeler
Ay ışığını sis boğar ketmeder
Boşuboşuna raks eder alevler
Üşütüyor beni yokluğun senin.

Bedenim ısınsa ruhum titriyor
Ufka dalıp giden gözüm seyriyor
Bir hasret türküsü gönlüm eyliyor
Üşütüyor beni yokluğun senin.



Turan UYSAL
2 Şubat 2016
Miesbach