1
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
659
Okunma
Yıllar sonra rastladım ben ona Ankara’da
Kar yağmış saçlarına yüzünü gam bürümüş
Bir zamanlar gönlümü bırakmıştı yarada
Gizliden ağlıyordu gözünü nem bürümüş
Ayaküstü dertleştik bir ah çekti derinden
Bu aha dağ dayanmaz oynar idi yerinden
Titriyordu elleri belliydi kederinden
Tufan kopmuş başında özünü sam bürümüş
Vedalaşıp ayrıldık uzaklaştı koşarak
Baka kaldım ardından ağlıyordum coşarak
Daldım gittim maziye göz gezdirdim şaşarak
Yaralı yüreğimin közünü dem bürümüş
Yazan yazmış yazıyı böyle buyurmuş kader
Değiştirmez bir şeyi boşa çekilen keder
Mizani yeter dedim efkârlanma bu kadar
Kelimeler üzülmüş sözünü kem bürümüş
Ozan Mizani (Taner Karataş) 17.04.2016
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz