Leylâ mı gezerdi bu aşiyan sokaklarda?
Sâdâbâd bahçesinde oynaşır narin kızlar.
Sanki Şems abaddır bu arzular uzaklarda,
Cennet-i âlâ bâki, yoktur orda gamm-abad.

Gül kokarsın dil-ruba, mest ediyor o kokun,
Ummanında yüzerken can evime bir dokun.
Gözlerin deryam oldu aşk-ı tiğlendir okun,
Hayâller ülkesinde yerdir o Âdem-abad.

Fersahlardan duyulan, aşk uğruna savrulan,
Sevdayı hissettikçe kalbinden vurulan,
Vuslat diye inlerken nârıyla kavrulan
Dil-ruba aşkın yakar, gerçek olur mu abad?

Maşuk’u mest edendir yâr sendeki işve naz,
Sadrımıza düşen şu sevdamıza destan yaz.
Seherde es şimalim, dil-figârı sev biraz.
Ruhumu sızlatan yer: daim ebed-ül-abad.

O Leyla’yı ruhumda kendime eş seçmişim,
O kara gözlerinden aşk şarabı içmişim.
Yâr, ben öldüm de sanki can evimden geçmişim,
Sana müptela olan duyamaz mihnet-abad.
............
K. Kurultay

NOT: Bu şiir ( Adın Sevda Olsun ) adlı kitabımdandır.
Bütün şiirlerim noter tasdikli olup, baskı haline getirilmiştir.
Hırsızlara duyuruluR.