beceriksizlikten hüküm giydirdik ,
kendimize sonunda...
en doğal hakkımızdı mutluluk;
alamadık hayatın eline vurarak.

bir robot gibi kendimizi uyarladık
başkalarının sözlerine davranışlarına,
elemler bir abajur olup
ışığımızın etrafını gölgelediler
o ince perdeyi aralayamadık...
çürüdü o perde salkım saçak döküldü ...
onlar onlarmış ;
bizde bizmişiz gördük hakikati...

bitti gitti yaşanan ,
ömür olursa yaşanacak çok şeyler var
büyük bir şehrin gürültüsü bizi yutmadan
değerleri değmez eller tartmadan
acı anılar adım adım takip etmeden .

artık gözlere gerekmiyor perdeler
dört yanımızı görecek yürek
cesaretle gözlerini açar
içli bir mektup yazmıştık ona
okudu gözyaşlarıyla
bundan sonra tepesine vura vura
olgunlaştırmanın ne anlamı var?

bizi yetiştirenler özünde saf insanlar;
tabiatmış tek arkadaşları
arsız yüzlerden uzakta
şimdiyse çok oldu kafa karıştıran
bir anlamda bu çağın kurbanıyız
bir anlamda da bu çağ bize armağan
ya da ,olmuşuz kabuğundan çıkamayan ...

hata bizim ;
acze düştüğümüz yetmemiş
benliğimizin elinden tutmaya
mantığı aracı koymayı unutmuşuz
bir de olmuşuz
keyifle ruhumuzu hırpalayan.

Nuran KARACA
20:20 14.03.2016


Susmaz Siirler(KaracaKIZ)