Mavinin siyaha döndüğü o keskin çizgideyim,
Avuçlarımda birikmiş, sahipsiz bir bekleyiş.
Dalgalar vurur ayaklarıma, her biri senden bir iz,
Gidişin canımı yakar içimde, kalmaz tek bir sükût, tek bir gülüş.
Rüzgâr, kokunu getirir diye bekler dururum,
...
Devamını oku »
Dua etmek, inanç işi!
İçten dua, samimiyet,
Dua ediş, öze dönüş!
İçten olan yalvarışlar!
...
Devamını oku »
Beğeni özgürlüğünde..!
"Gül" yerine koyduklarımız,
Bari "papatya" olsun.
Gülşen'i sarmasa da rayihası "gül goncaları" nın,
Bırakalım kırlar "papatya" koksun... (YEP) 🇹🇷
...
Devamını oku »
Gözlerinin rengini gözüme ekiyorum
Saçlarını koklayıp elimle tarıyorum
Hasret kaldım yüzüne, hasretten ölüyorum
Gel olalım artık el ele gözgöze
...
Devamını oku »
Aklımdaki özgür olan sensin, tek sensin
Ancak Keman'ıın notaları şaşkınca dağıldı
Gece yine karanlığa sarıldı usulca
Her gece aynı nakarat, aynı kırık ses
Yüreğimden vuruyor teller, kanıyor hece
...
Devamını oku »
Ben peşine düştüğümde acım dinmeliydi.
Etrafına neşe saçan iyilik meleği,
Sıra bana geldiğinde kaçık bir deliydi.
Suçu bende arar sorsanız kendisine,
...
Devamını oku »
Durmaz özlem yanar içimden.
Her nefeste adın gizli benden,
Kalbim sana döner yüreğimden.
Yıllar geçer bilirim solmadan,
...
Devamını oku »
Çünkü anladım ki korku, insanın kendine ördüğü en yüksek duvardır. O duvarın ardında ne sevgi nefes alabilir ne de umut yürüyebilir. Bir şeyleri tutmak sandığımız kadar masum değildir; bazen sevdiklerimizi değil, kendi yalnızlığımızı sıkıca kavrarız.
Özgür bıraktıklarımın arasında insanlar vardı. Yüzlerini ezberlediğim, seslerini karanlıkta ayırt edebildiğim insanlar… Gitmelerinden korktuğum için yanımda tuttuklarım. Oysa kimse, kalbi zorla açık tutularak sevemez. Gidenin suçu yoktu; kalmak isteyen zaten kalırdı. Bunu geç öğrendim ama öğrendim.
Sonra hayallerimi bıraktım. Başkalarının alkışına göre şekillenmiş, zamanı gelince “belki”ye ertelenmiş hayalleri… Onları da özgür bıraktım. Çünkü hayal dediğin, cesaret ister; zincirle taşınmaz. Bir hayali korumak adına yaşamaktan vazgeçiyorsan, orada hayal değil, korku vardır.
Öfkeyi de bıraktım. İçimde yıllarca büyüttüğüm, haklı olduğumu kanıtlamak için beslediğim o ağır yükü… Öfke insanı diri tutmaz, sadece ayakta unutur. Onu sırtımdan indirdiğim gün, yorgunluğumla tanıştım. Meğer ne çok yorulmuşum.
Kaybetme korkusu bana sabretmeyi değil, susmayı öğretmişti. Oysa susmak erdem değildir her zaman; bazen sadece kendini inkâr etmektir. Konuşmayı da özgür bıraktım. Doğru bildiğimi, bedeli ne olursa olsun söylemeyi… Çünkü insan en çok söyleyemediklerinden kaybolur.
...
Devamını oku »
Gördüğüm rüyamda sensiz geceler
Gülüşün duruşun GÖZLERİN yalan
Geceden dökülür dilden heceler
Gülüşün duruşun SÖZLERİN yalan
...
Devamını oku »
Ben hep böyle düşünmeye başlarım
Hasta mı, sağ mı ki arkadaşlarım
İnanın ahbaplarım, gardaşlarım
Özlüyor be insan memleketini.
...
Devamını oku »
