İçte Büyüyen Yangın;
Sabır
Bazı yangınlar duman vermez.
Bazı yaralar kanamaz.
Bazı bekleyişler…
Bir ömrün içini ilmek ilmek örer de kimse bilmez.

Sabır nedir?
Beklemek mi?
Hayır.
Beklemek çok basit bir eylemdir sabrın yanında.
Sabır, beklerken içini susturabilmektir.
Kendi iç sesine "dayan" diyebilmektir, yandığını bile bile.
Sabır…
En sessiz çığlık.
En çok içe doğru akan nehir.
İnsanın içini yaka yaka büyüyen ama görünmeyen bir yangın gibi.

Peki sabreden, neyin karşılığını bekler?
Bir ödül mü?
Bir zafer mi?
Yok…
Sabreden, sadece Rabb'ine yakın olmak ister.
Zira sabır, sadece bir tahammül değil;
Bir kulluk hâlidir.

İnsan ne zaman sabretmeye başlar?
İlk yara ne zaman düşerse yüreğe, işte o zaman.
Kapanmayan, kabuk tutmayan, adına alışılan o ilk acıyla…
Sabır başlar.
Ve çoğu kez, sabırlı olduğunu bile bilmeden sabreder insan.

"Yeter artık" dediğin yerde hâlâ kalabiliyorsan…
Susuyorsan…
Ve duaya sarılıyorsan gece yarısı,
Bil ki sabrediyorsun.

Ama niye bu kadar zor?
Çünkü sabır, nefsin en çok canı yanan yerinde durur.
Orada durmak, bir ateşi avuçta tutmak gibidir.
Lakin unutma:
Sabredenin avuçları yanmaz, sabredenin yüreği yanar.
Ama o yanış, sahibine vuslatın kokusunu taşır.

Ey gönül…
Nice şeyler istedin de olmadı.
Nice yollara baktın da açılmadı.
Nice "neden" dedin, cevapsız kaldı.
Ama yine de secdede kaldın, değil mi?

İşte sabır odur.

Susmak değil sadece.
Kabul etmek de değil.
Teslim olmak…
Sabır, işte en çok orada saklı.

"Ne zaman bitecek?" diye sorarsın içinden.
Bilmem.
Ama bildiğim bir şey var:
Sabreden hiç kimse, mahrum kalmaz.
Gecikmiş gibi görünür bazen, evet.
Ama gecikme, Rabbin muradının tecellisidir.
Zira her şey vaktini bekler.

Ve sabreden…
Beklediğiyle değil,
Beklerken olduğu kişiyle ödüllendirilir.

Kalbe Fısıltı:
"Sabır, acıyı saklamaz;
Ama acının altında ezilmene izin vermez.
O seni, sessizce taşıyan ilâhî bir rahmettir."