​Bir gün kapı çalar, o son gün gelir,
Odanın içini bir sükut alır.
Fısıltı yükselir, hıçkırık gelir,
Gözlerin kapanır, sessizlik kalır.


...

Yaşanacak bir dünya yoktur bunu fark edenlerin tek
çaresi ölmektir ölümse dilediğinde gelmediğinden
bu işi kendin bitirmek zorundasın


...

Dert hileler yaka yaka öllüyor
Dert silleler yaka yaka öllüyor
Cehennem boşuna ecel boşuna

Ağır yara yaka yaka öllüyor

...

Sen'sin Er-Rabb ,ben; Sana tapan,bir avuç turab

Sen'sin Er-Rahman ,ben; el açıp,bekyen eman


...

El şair yazar eylemiş

Peh peh deyip de bığ alttan
Danışıp bizar eylemiş


...

Sizlerin yaşamaya çalışması benim gibi bir aptallıktan
ibarettir

Onun gücü karşısında küçük dillerinizi yutmuş olacaksınız

...

...

Bugünün dünyasında hız benimsemiştir
İnsanlar sürekli yetişmeye, görünmeye ve kendini kanıtlamaya zorlanıyor. Teknoloji ilerledikçe iletişim artıyor; fakat buna rağmen insanlar birbirine daha uzak hissedebiliyor. Kalabalıkların içinde büyüyen yalnızlık, modern çağın en görünmez gerçeklerinden biri hâline geliyor. İşte tam bu noktada ütopik düşünceler yalnızca hayal değil, aynı zamanda bir ihtiyaç olarak ortaya çıkıyor.
Evrensel ölçekte düşünüldüğünde ütopya, kusursuz bir dünya vaadinden çok insanın kendini yeniden hatırlama çabasıdır. Daha az tüketen ama daha çok hisseden bir toplum düşüncesi, bunun temel yansımalarından biridir. İnsanların birbirini yalnızca başarılarıyla değil, kırılganlıklarıyla da anlayabildiği bir düzen fikri giderek daha değerli görünmektedir.
Ütopik yansımaların merkezinde çoğu zaman sezgi vardır. Çünkü insan, henüz gerçekleşmemiş bir geleceği önce içinde hisseder. Daha sessiz şehirler, daha sade yaşamlar, doğayla yeniden kurulan bağlar ve rekabet yerine dayanışmayı önemseyen toplumlar; önce düşüncede, sonra dilde, ardından gerçeklikte yer edinir. Bu nedenle ütopya yalnızca uzak bir düş değil, insanlığın yönünü belirleyen içsel bir pusuladır.
Belki de geleceğin en büyük dönüşümü teknolojide değil, insanın birbirine yeniden bakabilmesinde saklıdır. Bir insanın acısını geç fark etmeyen, duyguları bastırmayı güç saymayan ve sessizliği bir eksiklik olarak görmeyen toplumlar; bugünün dünyası için bile ütopik görünmektedir. Ancak bütün büyük değişimler önce imkânsız sayılmıştır.

...

Bir gönül hırsızı gibi çaldın kalbimi.
Aniden çıktı aşk bombasının pimi.
Artık aynı ikimizin de bindiği gemi.
Şimdi bu gemi batsın deme ne olur.

...

Böyle yalnızlık olamaz
Bi' hasrettir ki;
Eşi benzeri bulunmaz

Böyle terk ediş olmaz

...