- 776 Okunma
- 7 Yorum
- 0 Beğeni
Turuncu
![Turuncu](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/99399.jpg)
Aniden yanan turuncu ışıkla irkildim. Benzinim bitiyordu. Işık yandıktan sonra yaklaşık elli mil gidebiliyordum. En azından arabanın imalatçısı öyle iddia ediyordu.
“Aynı şirket tüm bakışları üzerime çekeceğimi de iddia etmemiş miydi?”
Yoldaki en küçük motorlu arabaya bakanlar oluyordu elbette. Genelde sizi sollayan arabaların işsiz güçsüz yolcularıydı bu bakanlar. Onları görmezden gelmeye çalışıyordum ama gözlerinin üzerimde hissediyordum.
Hızımı azalttıktan sonra konsoldan daha kaç mil yol alacağımı okumaya çalıştım: Kırk yedi. Yeter miydi? Az önce bir otoyoldan çıkışı geçmiştim ama bir sonrakinin ne kadar uzakta olduğunu yazan tabelaya dikkat etmemiştim. Dijital haritam ise önümde dümdüz, sapaksız bir yol gösteriyordu.
Dikkatlice bakınca bu bölgeyi tanımadığımı farkettim. Evin civarlarında olsaydım kabaca kestirebilirdim. Ama burası... Burası neresiydi?
Bitki örtüsü yok denecek kadar azdı. Alabildiğine uzanan bir düzlükteydim. Sağ tarafımda, ama çok ileride, bir takım tepelerin siluetleri vardı. Pek araba da yoktu, ne gittiğim yönde, ne de karşıdan gelen. Gözlerim başka sürücüleri ararken, kumlu toprağa kısmen gömülmüş bir kamyonet iskeletinin yanından geçtim. Bir daha hareket etmemek üzere bozulduğunda içindekiler yol kenarına dizilip, kendilerini alacak bir araç beklemiş olmalıydılar. Ne kadar beklemişlerdi? Benzinciye varamadan yolda kalırsam ben ne kadar bekleyecektim?
Otuz iki mil! Ben bunları düşünürken kalan menzilim otuz iki mile düşmüştü. Hala "İki mil sonra çıkış var" tabelası yoktu. Dijital haritaya tekrar göz attım: Kafanı takma, devam et anlamına gelen düz bir yol gördüm. Geri dönsem miydi? Son geçtiğim çıkışa yetecek kadar benzinim vardı. Ama o çıkışta benzinci bulacak mıydım? Devam etmeye karar verdim.
Yirmi yedi mil! Yirmi Altı! Yirmi Beş!
“Yeter ama!” deyip, kalan depoyla gideceğim yol seçeneğinden vazgeçtim, ortalama sürati göster’e geçtim: Elli beş... Elli dört... Elli beş...
Klimayı kapatmak nedense aklıma epey geç geldi. Kafasızlığıma küfrederken pencereleri açtım. Açmamla çöl havasının tokadını yemem bir oldu. Araba hafif yalpaladı ama kontrolü kaybetmedim. Sıcaktı... Aklını kaçırmışcasına sıcaktı... Arabanın hareket ediyor olması bir şey değiştirmiyordu; hala sıcaktı. Kesinlikle yolda kalmamalıydım. Benzin depom ne durumdaydı acaba?
Strese dayanamayıp, arabayı bankete çektim. Yol bilgisayarından en yakın benzinciyi göstermesini istedim: Amaco, on yedi mil. Tekrar yola koyuldum. Hala kalan depoyla gidilecek menzil seçeneğine dönemiyordum. Başıma her ne gelecekse, gelecekti işte.
Bir süre daha gittim. Otoyoldan çıkış tabelası nedense “Evine hoşgeldin” tarzında bir hava yarattı bende. İyimserliğim benzin istasyonunu görünce yerini mutluluğa bıraktı. Pompalar çok eskiydi ama çalışıyorlardı. Arabam soğuk bira niyetine içti benzini.
Ben depoyu doldururken, istasyonu oluşturan barakadan yaşlıca bir adam çıktı. Görünürde benden başka yakıt alan birileri olmadığına göre çalışanlardan biriydi; büyük olasılıkla da bu köhne yerin tek çalışanıydı.
“Nasılsın evlat? Yolculuk nereye?”
Ben cevap vermeyince duraksadı.
“Yanlış anlama evlat. Merakımdan değil, sohbet olsun diye soruyorum. Anlarsın ya, pek sık uğrayan olmuyor.”
Onun söylediklerine fazla dikkat etmiyordum. Sorduğu soruya cevap vermemiş olmam ondan çok beni şaşırtmıştı. Yolculuğum nereye idi?
Nerede olduğumu bilmediğim gibi, nereye gittiğimi de bilmiyordum. Benzin uyarı ışığından öncesini pek hatırlamıyordum. İkaz lambası sanki bir çalarsaat gibi beni uyandırmıştı.
Benden laf alamayınca ihtiyar döndü arkasını, gerisin geri kulübesine döndü. Depo doldu, pompayı yerine koydum, pompadan çıkan faturayı cebime tıkıştırdım. Direksiyonun başına geçtiğimde hala nereye gideceğimi bilmiyordum.
Arabayı kulübenin önüne çekip içeri girdim. İhtiyar artık tedirgindi.
“Yardımcı olabilir miyim evlat?”
“Ben neredeyim?”
Bakışlarındaki şüphe biraz daha arttı.
“Santa Rosa’ya giden yolda. Otoyoldaki tabelalara dikkat etmedin mi?”
“Santa Rosa?” İlk defa duyuyordum.
“Santa Rosa evlat, Santa Rosa New Mexico. Yani Amerika. Yani dünya.”
Sözleri alaycıydı ama sesi hala tedirgindi.
“Peki sen nereden geldin evlat? Ne o, bunu da mı söylemek istemiyorsun?”
Bunu da bilmiyordum. Nereden geldiğimi bilmiyordum. Üzerimi yokladım, pantolonumun sağ cebinde bir telefon vardı. Aldım, on dört tane cevapsız arama. On dördü de aynı numaradan. Geri arama tuşuna bastım.
“Nerdesin!? Deli ettin beni. Neden şimdi arıyorsun?”
Karşıdakinin kadın olduğunu ihtiyar bile duymuştu. Başını başka yöne çevirdi, ilgilenmiyor gibi yapmaya çalıştı.
Şaşkınlığımdan sorusuna cevap vermekten başka bir şey aklıma gelmedi.
“New Mexico, Santa Rosa’dayım. Sen neredesin?”
Belki kim olduğunu sormam benim açımdan daha faydalıydı. Belki... Belki de değildi.
“Nerede miyim? Bıraktığın yerdeyim Tanrı’nın cezası. Evdeyim. Teksas’dayım. Tek başımayım. Sana hamile olduğumu söylediğimden beri böyleyim.”
“Hamile misin?” Bir olasılıkla çocuk bendendi.
“Sen benimle dalga mı geçiyorsun? Kendinle geç kahrolası. Hamileyim dediğimde beyazlaşan yüzünle dalga geç. Panik olup apar topar kaçmanla dalga geç.”
Telefonu yüzüme kapattı. Boş boş elimdeki telefona bakarken parmağımdaki yüzük dikkatimi çektim. Evliydim ama kiminle? Ne çok soru vardı cevabını bilmediğim. Ama her şeyden önce bir şey yapmam gerekiyordu. Az önce benzin pompasında kullandığım kredi kartını buldum ve üzerini okudum: İlhan Kemal.
Adım bu muydu?
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/70783.gif)
O turuncu ışık 90 km kala yanar(biz daha sağlamcıyız görüyorsunuz) ama aldatıcıdır şehir içinde 90 km asla gitmez ve benzin aldığınız belli bir yer takıntınız varsa işiniz daha zordur ama yinede şehir içinde bu kabusa dönmez ama şehir dışında o ışıkla yol almak ve istediğiniz benzin istasyonunuda geçtim bir benzin istasyonu bulmanın bile lüks olabileceğini düşünürsek ki A.B.D yollarında yazarımız ve finali belkide göremeyebilirdik.Bir otostopçu bir mumya evi ya da teksas katliamının defter çekiminide izliyor olabilirdik.Saygılar..
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/60206.gif)
Soluk soluğa okudum ve süpriz bir finalle sona geldiğimi bile anlamadım...Yazınız beni yıllar öncesine götürdü. Eski bir göstergesi bozuk toplamak bir jipimiz vardı . Oğullarım küçük ve biz Şile yolunda kaldık...Tanrım bir kabus gibiydi...Okurken gerçekten heyecanlandım...
Yine kurgulama çok güzel anlatım harika.
Zaman zaman kişilerin kendinde kaçısı kim olduğunu unuttukları anlardan birisi biz de olabiliriz...
Çok çok güzeldi, tebrik ve sevgilerimi yolluyorum...
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
O jipli günlerle ilgili bir şeyler yazmayı denediniz mi?
![canandemirel](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/60206.gif)
canandemirel
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/12083.gif)
çıkmaz bir sokak görüntüsü ,belki iki kadın arasında kaybolan yollar
yüzün bembeyaz oluşundan belli beyindeki hücrelerin firar edişi
ama ucu tam belli olmayan bir durum yinede ,belki de konuştuğu kadınla evlidir
bir savrulma melodisi
.
sevgiler
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/74810.gif)
Bazen öykü yazmak da bizim aklı başında disosiyatif kaçışlarımız mı diye düşünüyorum. İstediğimiz zaman zorlanmadan kendimize dönebiliyoruz ne de olsa.
Yine hoş bir öyküydü. Elinize sağlık.
(Sultanı öldürmek'i okumaya başladım, orada da böyle bir kaçış vardı. Bazı şeyleri çok unuttuğum için bazen kendimden de kuşkulanmıyor değilim. )
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
Yalnız zorlanmadan kendimize dönüyoruz bölümü her zaman doğru olmayabilir. Kimi sefer öykünün atmosferi yazım sonrasında da benim için devam ediyor.
Yazan ve okuyan tüm kaçaklara! Saygılarımla.
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
![inci*](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/43934.gif)
inci*
Saygılar.
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/116346.gif)
Baba olma ihtimali, şoka sokmuş, anlaşılan; ama sevinçten, ama üzüntüden...
Şu biribirine benzeyen gerilim filmlerini hatırlatsa da, ıssız çöl sıcağında geçen yolculuk ve benzin istasyonu manzarası, finali oldukça değişikti. Bir farklılık beklediğimden olsa gerek, sizden, şaşırmadım. Güzel bir hikâyeydi.
Elinize sağlık.
Selâm ile.
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
Teşekkür ederim okuyup yorumladığınız için. Saygılarımla.
![Saynur Baysal Öztürk](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/116346.gif)
Saynur Baysal Öztürk
Genel olarak, sağlam bir kurgu, gayet akıcı bir anlatıma sahipsiniz. Bu hususları bâriz bulduğumdan, sadece hikâyenin bende uyandırdığı hissi ifade etmiştim.
Haklısınız, ancak yaşadığımızda ete- kemiğe bürünüyor bazı şeyler.
Selâm ile...
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)