Her annenin bir hikâyesi vardır, her insanın olduğu gibi; her evlâdın da bir anne hikâyesi, mutlaka, ama mutlaka... Nasıl ki her anne için en güzel kendi evlâdı ise, her evlâd için de dünyanın en güzel ve özel varlığı, kendi annesidir.

Sitede okuduğum bütün anne konulu yazılar ve şiirler de (itiraf etmeliyim, şiirleri pek okumadım) zaten bunun ispatı. Dünyanın en nadide varlıkları olan annelerimizi anlatan kimi kurgu, çoğu gerçek yazıların hepsi biribirinden güzel. Kurgu olanlar da pek çok yönüyle gerçeğe yaslanmaktalar, zaten. Bence site yönetimi, o güzel varlıkları konu edinen bütün yazıları ve şiirleri günün yazısı ve şiiri seçerek (ben Anneler Günü diye bir gün kutlamasam da) bir jest yapmalı. Zira, her çalışma, ayrı bir tada ve güzelliğe sahip. Nasıl güzel olmasın ki? Anlattıkları şey, baştan ayağa güzellik!

Benim anne hikâyem mi? Kırk iki yıl başımın tâcı, canımın incisi olan o nâdide varlığı on altı ay önce, onun bizi sevdiğinden daha çok onu sevene uğurladık. Hâlâ yüreğim her anne sözünde bir hançer yemiş kadar perîşan, hâlâ anne sözü gözlerimi doldurmaya yetiyor. Onu anlatmak mı? Ne zaman çalışsam, âciz kaldı kalemim ve kelâmım. Kim bilebilir, belki birgün kırık dökük de olsa başlarım, kıyısından- köşesinden...

Anneciğimin ve gerçek dünyaya kavuşan tüm annelerimizin mekânları cennet olsun, inşallah. Yaşayanlara da Rabbim hayırlı, huzurlu ve sıhhatli nice yıllar nasip etsin; evlâtlarına da onların kıymetini bilmeyi... (Âmin!)

Selâm ve duâ ile kalınız.