aydınlıktan her zaman kactım, karanlıgı ise her zaman kovaladım. aydınlıktan aydınlıga fark var bence, kişiden kişiye degişiyor aydınlık hatta ben diyorum ki aydınlık diye bişey yok , her yer ve herşey karanlık, karanlıgı aydınlatan insanların hayal gücü ve zihinleri. aydınlık gerçekten var olsaydı eger hayat tatsızlasırdı, herkes herşeyi aynı görürdü. karanlık neden karanlıktır? neden karanlık çok siyahtır? siyah tüm renkleri içinde barındırdıgı için karanlıktır. öyle bir renk ki, tüm renkler onun içinde, o halde siyahı da renk olarak kabul etmemek lazım. düşün ki ben bir karanlıgım, karanlık bir mekanım. mekanın içinde bulunan insanlarda beni tanıyanlar. bazı insanlar bazı renkleri görmezler ya, mekanımdaki insanlar karanlıgıma baktıklarında göremedikleri renkleri siyahtan cıkardıgın zaman, gördükleri renkleri elde edersin. o halde diyebilirz ki, ne kadar az körsen o kadar aydınlatırsın karanlıgımı, hiç ışık olmadıgı halde. bazı renklerimi ben saklarım, bazı renklerimi sen görmezsiin. bu koca evrende tek mekan sahibide ben degilim ya, herkesin bi mekanı var ve aynı anda farklı yerlerde olabiliyor insanlar. benim gözümde hayat budur işte yaşamın özeti, eger körlük derecen azsa, göremedigin sadece bi kaç renk varsa, girdigin karanlık mekanı neredeyse aydınlık görür, renkkerin cogunu gorursun, eger körlügün fazlaysa az renk görürsün. eger körsen tamamen, hiç bişey görmezsin demiyorum cünkü karanlıgı gorebilirsin. ve eger gözlerinde hiç kusur yoksa, yine karanlıgı sadece siyahı görürsün. şimdilik bu kadar :) son olarak aydınlıgı gormek kısmi körlüktür, karanlıgı görmek ise tamamen körlük, cünkü bazı renklerin görülmemesi gerektigini bilmemek, zihin körlügüdür. o zihin körlügü ki gözleride kör eder. sevgilerle...