İnsanların nefeslerine dokunarak ne hissettiklerini anlayabilir misin? diye soru Aydın bana… Nefesini duyacak kadar önemsiyorsam onu duyarım elbet…

Nefes hayatın alın teridir insanların ciğerinde. Nefes kıymetini bilmediğimiz, ölüm anına dek ıskaladığımız hazinedir, ki her saniye kendini yeniler, güne yeni kazançlar getirir…

Bir duruşu, bir duyguyu, hayatı simgeler kulak perdelerini kaldırdığında.

Yüzünde sevgilinin nefesi yüzüne yakın durduğunda hızlanır birden, adrenalin sıvısının artmasıdır, tutkudur…

Bir acı haberde ciğerlere hapsolur, unuturuz bir süre içimize solumayı, korkudur…

Ufak bir çocuğun gece uykusunda alıp verdiği nefes, onu duyumsayan ana babalar için huzurdur…

Yanında uyuyan sevgilinin soluması melodi gibi gelir kulaklara, yaşamdır…

Babaannem astım hastası, onun aldığı her nefes bir hazinedir, değerdir…

Koşup, yorulursun, kalbin ağzında atmaya başlar, yorgunluk belirtisidir…

Denizin kokusunu çekersin içine, aldığın her nefes ciğerlerine tazelenmedir…

Ve Azrail çaldığında kapını son nefesin en derin nefestir, eceldir…



Bir nefesten yalanı da anlar insan, tutkuyu da, hayatı da… Bir nefes Tanrı’nın bahşettiği en güzel armağandır kullarına… Değer bilmiyorsanız şayet, dalgıçlık yapanlara, astım hastalarına, havasız bir ortamda çalışanlara sorun, size söylerler. Ya da uzaklara gitmeyin, altmış saniye tutun nefesinizi sonra derin bir nefes alın, farkına varın hazinenizin…

Nefesini duyacak kadar önemsediğiniz insanlarında her bir nefesine şükürle sonlandırın her gününüzü… Keza hayat iki nefeslik; dün ve bugün… Gerisinin geleceğini, bir sonra ki nefesin alınabileceğini biliyor muyuz?



Elif SEZGİN