Ben sana bu satırları yazarken,
Sen çoktan uyumuş olacaksın belki de sıcak döşeğinde.
Ben yine sokaklardayım;
Aç kalmış, açıkta kalmış, evden atılmış,
Sömürülmüş, mağdur edilmiş, dara düşmüş,
Tutacak bir el arayan bir garip,
Bir zavallı, bir küçük çocuk arıyorum...
Başını okşamak, bir lokma ekmek vermek için.

​Sen bilmezsin bunları,
Çünkü sen hiç aç kalmadın, dara düşmedin,
Ey varlıklı efendi!
Benim yapmak istediğim işin ve gayretimin
Ne anlama geldiğini onun için bilmezsin.
Sana desem ki: "Aç bir insana bir lokma ver,"
"Benimle mi kazandı?" der homurdanırsın.
Yetimi sevmez, garipleri hor görürsün.

​Düşmez kalkmaz bir Allah,
Sende bir gün düşersin, varlıklı efendi!
Umarım kendin gibi birine rastlamazsın,
Yoksa halin içler acısı olur!
Onun için, bir lokma ekmeğin varsa "Yetmez" deme;
Kırk kişiyle Allah rızası için paylaş,
Allah’ın bereketiyle yeter de artar bile,
İnan bana, olur mu?..
​Saygılarımla,
Recep Hayal
...hayaloğlu...