Birçok yerden, gelişi de çok farklı birçok şey gelir aklımıza; gördüklerimizden, duyduklarımızdan, kafamızda, ruhumuzda biriktirdiklerimizden…
İnsanlar ne zaman akıllarına getirir insanları? Bir insanın bir insanı aklına getirebilmesi kolay mıdır? Koskoca bir akıl, koskoca bir aklı nasıl aklına getirebilir ki? Akıl akıldan üstün müdür?
İyilik, doğruluk ve güzellik adına üstün olacaksa aklıma başka akıllar; varsın benim aklım geride kalsın diğer akıllıların aklı yanında.
Ortak akıl denilen bir başka akıl yolu var akılları birleştiren. Ortaklık ne üstüne kurulur? Bu ortaklığı başlatan hangi akıldır? Oluşturulan ortak akıl, insanlığın ortak değerlerine, ihtiyaçlarına, dertlerine, çözümsüzlüklerine yönelik midir? Aklın yolu bir midir?
Gerek konuşarak ve gerekse yazı ve müzik yoluyla anlatmaya, dışıma çıkartmaya çalıştığım birikip çoğalan düşüncelerimi daha fazla insana nasıl aktarabilirim diye aklımı kurcalarken, aklımı genellikle işleri düştüğünde akıllarına getirenleri getirdim aklıma, onlara hiçbir işim düşmediği halde. İşsiz kalsam da, düşmem ayaklar altına.
Akılsız akıllarınca, akılsızca ve zalimce, akılları bastırmaya, susturmaya, sömürmeye çalışanlar, çıkarları için arayış içinde olanlar kendi akıllarına yenik düşerek aklımı kurcalıyorlar yeniden. Aklıma basarak akıllı olacaklarını, akılsız akıllarını aklıma üstün kılacaklarını sananlar, düşüncelerimin ve yüreğime sıkıştırdığım birikimlerimin karşısında, yalan özgürlüklerle dolu ortaklık tekliflerinde bulunuyorlar bana.
Kapalı kapılar arkasında, vicdansızlık hükmü yemiş mahkûm taş yüreklerinizde, daha da fazla saklanabileceğinizi düşünüyorsanız, yanılıyorsunuz.

yeni doğan bir bebek sesiyle
gülüyorsa
yüzünüz
buruşuyorsa
ihtiyar bir ananın, babanın
yüzünde
görebiliyorsanız
kalbinin durabileceğini masum bir çocuğun
bakışında
bulabiliyorsanız
geleceğinizi
çocuklara bırakabilmeyi
istiyorsanız
aklınızı bir kenara koyarak
sevebilmeyi
ve sevilmeyi
içten hissedebiliyorsanız,
ağlıyor ve gülebiliyorsanız kendinize…
insanca…
AKLINIZA GELİYORUM

2 Kasım 2009 - İZMİR