Uçsak seninle uçsak. İki kadeh atıp bir nefes duman çekip. Mızıkcılık yok ama her nefes alışveriş sırayla. Gökyüzüne yalnız çıkmak yok sözmü. Tut elimden kaldır beni , ben dolarken boşalmış şarap şiseleri. Abı hayat bu olsa gerek sen ben ve kanatlarımız.Melekmiyiz ikimiz… yoksa kuşmu.Kanatlarımızda yok ama uçuyoruz bir bakmışız kesilmiş ayaklarımız yerden. Bir bakmışız yerin en dibindeyiz. Galiba yere basıyorum aklım uçmuş gitmiş senlen iki duman arasında , bir büyük şise sonrasında. Aslında beni uçuran bir bakış bir tatlı gülüş. Ne dumanlar ne şişeler sarhoş etmez beni ,kıyaslanmaz bile senin bir öpücüğünle.
Ayıldım bir anda bir bakmışım ayaklarım yerde. Basıyorum toprağa. Gercekler okadar acıkı , canımı acıtır burda olmayışın ama ruhun beni izlemekte. Benimkisi ise kim bilir hangi şişenin dibinde. Hangi kadehle meyl olmuş hangi absürd hayalde. Ve döndüm hayata başımda bir ağrı . Dünden kalma hatta ondan önceki günden. Belkide … ya boşver ben gene karıştırdım günleri. Bir buse kondurda uyanam , uyanıpta yanına uzanam . Sar beni sarmala , senden kacamayam. İnat etme işte ben geldim sen yokmuşsun.Herşey hayal olmasın bak ağlarım. Vakti geldi artık benimle geliyormusun…?