Yaklaşık 30-35 yıl öncesine kadar, özellikle iç Anadolu ve doğu Anadolu’nun ücra köylerinde doktoru, ebeyi kimse bilmezdi. Bilse dahi maddi imkânsızlıklar veya ulaşım sıkıntısı insanların tedavilerini doktorlara yaptırma isteğine set vururdu. İşte bu durumda köylülerin imdadına yaşlı ebeler yetişirdi. Şimdilerde “koca karı” ilaçları dediğimiz ilaçlar o zaman köylülerin en büyük kurtarıcısıydı. Şükürler olsun bu gün zengin, fakir herkesin tedavilerini en modern hastanelerde yaptırma imkânları var. Ya o zamanlar? Ancak yaşayanlar bilir o günkü imkânsızlıkları.
İlçemizde kel doktor lakabıyla anılan bir doktor vardı o zamanlar. Eski, köhne bir muayenehanesi vardı. Allah var ya teşhis koyduğu hastalıklar anında tedavi bulurdu. Ancak yukarıda da belirttiğim gibi çoğu aile ya maddi sıkıntıdan, ya da mesafeden dolayı gidip gelemezdi ilçemizin tek doktoruna.
Bizim köyümüzde de hastalıkları iyileştiren yaşlı bir kadın vardı. Aslında kadından ziyade benim gözümde daha çok erkeği andırırdı. Üstünde bir ceketi, başına sardığı bir tülbenti, kınalı saçları ve yüzündeki yer yer dövmeleriyle çocukların gözünde, sanki yaşayan bir ruhu canlandırırdı Nazik Ebe.
Yapı itibariyle çok sert bir mizaca sahipti. Hiç unutmam annem bir gün rahatsızlığımdan dolayı Nazik Ebeye götürdü beni. Ağlayacak oldum, şöyle sert bir bakış fırlattı ki o biçim. Derhal sesimi kestim ve kendimi onun şefkatli(!) kollarına bıraktım. Hastalığım neydi bilmiyorum ancak, bir salatalığı tülbent içinde ezip ağrıyan yerime bastı. Birkaç gün sonra ağrıdan eser kalmamıştı.
Nazik ebem aynı zamanda büyülere karşı tuz da çevirirdi başımızda. Velhasıl o zamanlar köyün hem doktoru, hem bilge kadını, hem ebesi, hem de büyücüsüydü kendisi. Tahmin ediyorum Türklerin Şamanizm döneminden kalan tedavi ve büyü yöntemlerini uyguluyordu Nazik ebe. Yaklaşık yüz küsur yaşına kadar yaşayan Nazik ebemiz, o günlerde köylülerin dertlerine deva, hastalıklarına şifa kaynağıydı vesselam. Allah rahmet etsin İşaallah…