Uzun zaman olmuştu kalemi kağıdı elime almayalı...Kolay değil bir bebek büyütmek.Evde yeni bir ses hemde en etkilisinden...İlk aylar gelen giden anneanneler, babaanneler,konu komşu.Sonra başbaşa kalıyorsunuz siz ve bebek...Anne olanlar bilir tabi baba olanlarda.Bir aylık iki aylık derken diş çıkarma evresi...Aman Allahım...Uykusuz geceler,dağınık ev,arada isyanlar..
Kendinizi bir kenara bırakıveriyorsunuz.Dünya bebeğinizin etrafında dönüyor.Yeme,içme,gezme herşey ona endeksli.Tüm bunlara rağmen bir gülümseyişi,bakışı,öğrendiği her yeni şeyin size verdiği haz bambaşka...
Bir insan...Büyüyecek ben ne verirsem onunla.Bebeklein kişilikleri üç yaşında otururmuş bunu geçenlerde bir yazıda okudum.Düşününce geleceği bizler şekillendiriyoruz büyüttüğümüz bebeklerle.Ne ekersek onu biçiyoruz.Ben sevgi ekmek istiyorum bebeğimin yüreğine.İnsanı sevmeyi hayvanları sevmeyi kendini sevmeyi...Ve sabır diyorum annelik.Sabır ve fedakarlık...