İstanbul’umda puslu bir sabahına uyandım yine
oysa ki; hiçte yabancı değildi
bulutlarının yarış ettiği gökyüzümde
heran olgunlaşmış damlalarını bekleyerek geçti zaman..
Şehrimin ıslak sokaklarında dolaştım bugün..
Caddelerini hiç unutmamışım bildiğim gibiydi..
Martıların eşliğinde dalgalı denizimi seyrettik,hırçındı yüreğim gibi..
İnsanların gözlerinde her zamanki ucube korkunç yalnızlık vardı..
Güvercinlerin konakladığı Yeni Cami’nin oyuklarında oynaşmaşını seyrettim
yuvalarını gördüm,korunmasızdı, kimsesizdiler..
Hiçkimse sahibi değildi şehrimin, herkes yolcuydu
ve durmadan biryerlere yetişmeye çalışıyorlardı..

Yağmur başladı çiseleyerek ama ıslatamıyordu..
böyle bir sessiz çığlık vardı etrafımda hissettiğim ama duyamadığım..
Sığınakları da vardı elbette, ellerin yetişmediği,
gözlerin görmediği ,gözlerden uzak kuytu köşeleri vardı saklayan..
Kaçıp saklanmak istedim güvercinlerin kanatları arasına,
aralarına almalarını, bırakmayın demek istedim..
Saklasınlar ve sonsuza kadar kimselere göstermesinler istedim..

Bir tek sen olsaydın yanımda;
o kuytularda kalsaydım

Belki bu yalnızlıkta biterdi o zaman
bu harabe pazar gününde;

bir nebze mutluluk çalardı kapımı..
ve hiç kapatmazdım gözlerimi

Sen yanımda olsaydın;
bir günlükte olsa hayat gülseydi yüzüme,sevgiyle

Feyza muhurlu

Bir eflatun..
20/3/2011-21:30 İstanbul