Yalnız Değilsin Şehrim;
![Yalnız Değilsin Şehrim;](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/87163.jpg)
Elime ilk kez alıyorum kalemi kağıdı, Van için. Belki oradaki insanların duygularını bilemem, onların duygularını yansıtamam. Ama ben kendi duygularımı, onların hakkında düşüncelerimi anlatabilirim. Ben susmak değil, yüreğimin cümlelerini dökmek isteyen biriyim. “Yürek acıyı hisseder, yaşamasa da gerçekten bir yüreğe sahip olan insan gördüğü acıları hisseder” der annem. Van’da kocaman bir can felaketi. Gökyüzünün karanlığı, Güneş’in feryadı, Bulutların ağıtı tüm Dünya’yı acıya boğmaya yetmişti… Herkesin tek odaklandığı nokta Van olmuştu. Evladını kaybetmiş anne feryatları insanların kanını donduruyordu. Kimsesiz kalmış, umudunu yitirmiş bebeklerin ağıtı… Bence her şeyi anlatmaya o masum çocukların gözlerindeki yaş anlatmaya yetiyordu.
Fırtınanın koptuğu, gözyaşlarının sel olduğu Van’a giden öğretmenler, öğrenciler, aileler hayata daha yeni başlayan küçük kelebekler hayallerine kavuşamadan hayata gözlerini yummuştu. Her insan aslında yeni bir dünyadır yeni bir hayattır . Belki bizlerin aklına gelmeyecek kadar büyük hayaller şuan kendilerine ayrılmış toprak altında yatıyordur. Umutların yok olduğu bir şehir de yaşamak nasıl bir duygu bilemeyiz. Bazen yüreğimizi yoklamalı ve oradaki insanların yerine koymalıyız kendimizi. Hiçbir insanı kendi acılarına mahkum etmemeli ve o acıları sarmalıyız. Oradaki masum insanları, masum çocukları düşünmek zorundayız. Dalı kırılmış ağaçlar gibiler. Bazı şeylerden oradaki insanları suçlamak doğru değil bana göre… Belki benim yaşım küçük, tek başıma bir şeyler yapamam. Ailemin desteğiyle çıktığım bu yolda bana yardım edin ve Değerli Ülkemizin güzel Şehrini kırık, yaralı kanadını saralım. Elimizden geldiğince oradaki insanların, çocukların yaralarını saralım. Oradaki çocukların sadece yemeye içmeye ihtiyacı yok onların eğlenecek oyuncaklara da ihtiyaçları var… Birde unutulmaması gereken onların sevgiye muhtaç olmasıdır…Biri başımızı okşadığında kendimizi çok mutlu hissederiz omuzlarımızı geriye doğru atar kendimizi önemli biriymiş gibi görürüz…O çocuklar bunu neden hissetmesin!!!
El ele verelim bu ülke bizim bu insanlar bizim bu vatan asıllardır bizim ve böylede devam edecek unutmayalım ve Türkiye’nin yaralarını sarmaya canla başla çalışalım…