Çok sıkıcı yaşıyoruz çok. Hergün aynı terane. Sıkıcı ve boşa yaşıyoruz.

Temsil ben;

Hergün memleketin bitmeyen komik magazin haberlerini yazıyorum. Yazılmışı var da mükerrer benimkisi...

Mükerrer... o ne yaa... Demedim farzedin.

Magazin dedim de, pampişin poposu kendi poposu değilmiş. Kandırılmışız anlayacağınız...

Hayatımızda magazin dışında ne var!

Dışarıda beyni tırmalayan bir gürültü var. Adam sanki beynimde matkap çalıştırıyor. Gidip kendi bahçesinde oynasa iyi ama ı ıh... ille de gelip burda gürültü yapacak yedi mahalleyi böle...

Akşam artık hava erken kararıyor. Ezan da erken okunuyor. Havayla ezanla falan bir sıkıntım yokta akşamları babamlara uğradığımda çok stres oluyorlar. Çocuk gibi tembih üstüne tembih. Eve gider gitmez ara, dikkat et giderken vs.

Bunları onyüzbinmilyon kere söylemeleri de cabası. Eve geldiğimde ayakkabılarımı bile çıkarmadan ev telefonundan arıyorum ki içleri rahat etsin. Arzın merkezine bu akşam da seyahat var ama bişey lazım mı diye onlara telefon açmayacağım. Gelme akşam akşam diyecekler. En iyisi Minik Emir’i aramak.

Tamam tamam, Minik Emir’i annemlerde görmektem çok keyif alıyorum. O da sızlanır şimdi, ’ya, ben rejimdeyim sen halâ bana bişeyler yedirmeye çalışıyosun’ diye.

Ne rejimi yaaa, yapma anam babam menapoz teyzeler gibi!

Sabah gelirken iyi oldu. Cüzdanımdaki bütün 5-29 krş’u şoföre verdim. Küfretmesin diye de baştan sordum çok bozuk var, versem sorun olur mu diye. Tam tersi harika olur dedi. Olmuştur herhalde.

Satırlarıma burada son verirken büyüklerin ellerinden küçüklerin gözlerinden...

Demem o ki hala o ilahi sözü söylemedim. Daha fazla içimde tutamayacağım,

O değil de;

İyi bayramlar.