Yalnızlığımı şiirlerle paylaşırım. Şairlerin ilham perilerine şahitlik etmek, yüreklerinden kopan fırtınaları okumak, hisleriyle tanışmak, imgeleriyle sarsılmak, keskin mısralarıyla uyanmak, değişik anlama karşılık gelen dizeleriyle düşüncelere dalmak; bambaşka duygular yaşatıyor ruhuma...


Şiir şiir nefes alırım. Şiirsiz yaşamayı düşünmedim hiç, düşünmeyeceğim...


Şimdi ben bu satırları kaleme alırken, tan vakti. Birazdan güneş tüm eylül sıcaklığıyla, tüm içtenliğiyle Çanakkale’nin üzerine ışıklarını salacak. Hayat kaldığı yerden devam edecek. Bu döngü gidişatına ihanet etmez. Bu serüven yolculuğunu yarıda bırakmaz. Bu yaşantı her gün çok farklı öykülere gebe kalarak kendini tekrarlıyor...


Ve sanırım bana da olanları gözlemlemek ve edebiyata taşımak. Bundan şikayetçi değilim. bundan sitemim olamaz. Hem manzarayı izliyorum, hem dile gelenleri ölümsüz mecra olan edebiyata teslim ediyorum. İyi iş yapıyorum galiba...


Güneş yükseldikçe göğe; sessizliği dağılacak şehrin. Kuşlar kanatlanacak, börtü böcek kıpırdayacak, ağaçlar dökmeye dirençli sonbahar yapraklarını sallandıracak, insanlar da karıncalar misali oradan oraya koşuşturacak. Ve boş gibi duran alanlar hayatın diri adımıyla tekrar tanışacak...


Az önce derin uykudaydım. Şimdi sapasağlam ayaktayım. Biraz önce ve biraz sonra arasındaki ince çizgidedir yaşamak. Ya katılırsın hayata, ya kaybolursun kalabalığında, ya da isimsiz biri olursun alfabesinde. Sana kalmış hayattaki duruşun...


Güneşi beklerken cümleler beynime hücum ediyor. Öyle çoklar ki, öyle iştahlılar ki.. Hangisini yazacağımı karalamaktan kararsızım. Bir yandan da hiçbirini kırmak istemiyorum. Zira onlar da sabahıma, onlar da yalnızlığıma eşlik ediyor...


Ve yavaş yavaş sıra sıra dizilen mor dağların arasından güneş gözüküyor. Aman Allah’ım bu ne büyük şölen! Bu muntazamda gözlerim an an kamaşıyor. Sözlerime SUS düşüyor. Öylece manzaraya takılıyor bakışlarım...


Güneş, neşe demek...

Güneş, enerji kaynağımız...

Güneş, yıllardır aynı itaatlığında...

Güneş, sıkılmadan aramızda...

Şükretmek gerek. Bu keyfe, bu mutluluğa şükretmek lazım...

İyi ki varsın güneş, senden gelen yaşamaya hep eş...




................................
Mehmet Selim ÇİÇEK
17 Eylül 2011,,,07.00
Çanakkale