Merhaba Şehrim.

İnsanların senin karanlığında uyumuşken, ben dayanamıyorum artık,yolum açık olsun !

Seninle beraber büyüdük.Ben çocukken henüz, senin yolların yamalı pantolonlarımı andırırdı.Simdi ben büyüdüm ve senin yolların yamalı değil.

Biz büyüdük şehrim.Ben büyüdüm.Ben büyüdüm ve senin sokakların bana masumane gelmiyor artık.Nereye düşürmüşsen gölgeni orada yalan var.Sen yalancısın şehrim,insanların yalan.

Biz çocuktuk şehrim.Ben sokaklarında hiç durmadan delicesine gezerken insanlar hep şikayet ederlerdi çocukluğundan.Ama biliyor musun şehrim en güzel zamanındı belki de o anların.

Biz büyüdük ve sen çok değiştin şehrim.Eskisi gibi değilsin.En çok sevdiğim çiçeklerim yok artık bahçelerinde.Çocuklar oynayamıyor artık sokaklarında.Nasıl oynasınlar ki sen böyleyken? Anneler çocuklarının sokağa çıkmaları endişeleriyle yaşarken,sen çocuklarını yutuyorsun şehrim.

Ben korkmazdım hiç senden.Sokaklarından,caddelerinden…Ama artık çıkamıyorum evden şehrim.Sen yasak ilan etmişçesine sokaktaki insanlarını yutarken,ben korkuyla seni seyrediyorum.Dayanamıyorum artık,yolum açık olsun !

Hatırlar mısın şehrim verilmiş sözlerimiz vardı.Doğru insanlar olacaktık.Birbirimizi hiç bırakmayacaktık.Ama şehrim nereye senin gölgen vurmuşsa orada insanlar yanlışa kanmış.Nerede sen ve kuralların varsa oraya yalnızlık egemen olmuş.Şimdi yanımda ne çocukluk arkadaşlarım ne de en sevdiklerim var.Sevdiklerimi ya yuttun ya da kaçırdın kendinden şehrim.Ben dayanamıyorum artık,yolum açık olsun !

İnsanlar uykuya dalmışlar senin karanlıklarında.Ezelden beri yanlış olanlar şimdi sende doğruluk maskesiyle insanları aldatmanın tadını çıkarıyorlar.Senin sokak lambaların artık aydınlatmıyor dünyamı.Akşam vakitlerinde dışarıya çıkamıyor insanların.Bırak akşam vaktini gün aydınken dahi ürküyorlar senden şehrim.Ben dayanamıyorum artık,yolum açık olsun şehrim.

Ben Gidiyorum.

Resim:Betül GECECİ