GİZ...
Pencerenin önündeyim. Etraf ne kadar da sessiz... Bir rüzgar esiyor ağırdan; yüzüme , şaçlarıma hafifçe dokunuyor. Yaprak sesleri geliyor kulaklarıma; ağır ağır sallanan ağaç dallarından. Gözlerimi kapatıyorum. Bırakıyorum kendimi gecenin karanlığına. Şimdi, özgür içimde sakladıklarım, isteyipte yapamadıklarım. Hayaller, hayaller , hayaller...
Öyle bir şey var ki içimde sakladığım, gerçek ama, bir düş gibi yaşadığım. Bazen deli bir rüzgar gibidir; beni yerden yere savurur. Bazen de güneş gibidir; sıcaklığı ile beni mum gibi eritir. Bir bakışı ile, tüm bedenimi titretir. Beynimde, düşüncelerimde, attığım her adımımda, gözlerimin bakışında, yaktığım sigaramda, başımı koyduğum yastığımda...
Öyle bir şey ki; anlatılmaz, anlaşılmaz! Nergiz Arslan
YORUMLAR
![nergizA](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/87786_eeguqDcss1.jpg)
nergizA
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/14536.gif)
gecenin karanlıklarında çıkagelir duyguların en gizemlileri...yapayalnız kalmış bir duygu anaforu içine çekiliriz nedense...o gizler kabuk bağlamamış veya bağlamasını istemediğimiz,acısından bile haz duyduğumuz esrarlı bir duygudur...eserin tamamında tema hakim...gece,rüzgar,duygular,sessizlik ve gizlerimiz...hele o giz var ya o giz,derken,o gizin bizleri ne hallere düşürdüğü de betimlenmiş...fazla kelime kullanmadan,daha duygusal tasvirlerle,gecenin kendine özel duygularını da harmanlayabilirsiniz...
tebrikler...selamlarımla...
![nergizA](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/87786_eeguqDcss1.jpg)