Sevgili Emine Hanım, Güzel Dost;

Öyle bir anda öyle bir yazı ya da şiir çıkarki önümüze; alt üst olur dünyamız, rengarenk duygu armonisinin insancıl nakışlarıyla örselenir sol yanımız, örselenir,yaslanacak bir omuz bulduğunu zannederken; bir yıkımın ardında güçlükle biriktirdiği umutlarıyla paramparça olur, dağılır mavi, kırılır sevi' yi saran kollar kanatlar! Bunun elbette kadını erkeği olmaz. Sizin de dediğiniz gibi; İNSANdır, insan duyguları ve o duyguların yön verdiği yaşam...
İlk beraberliklerin daha çocuksu, daha atak ve düşlerle süslü gönül bahçesinin çiftlere kattığı heyecan ve enerji daha başka oluyor; birlikte büyüyor/büyütüyorlar o düş bahçesini, cıvıl cıvıl... Bir yere kadar koştukları düz yol engebeye dönüşerek yalpalamalar ve nihayet düşmelerle sarsılıyor. Bu noktadan sonra ikinci hayat denilen olgunluk ve deneyimle demlenen benlik; beklentilerinde biraz daha mutedil, daha sevgiye, sadakate, saygıya ağırlık vererek, çıtayı yüksek tutmaya; maddiyattan ziyade manevi olgularla sıcak bir yuvanın hayalini kurmaya çalışır yeniden, -zor da olsa- çabalar..Galiba ikincinin olgun ve doygun beklentileri karşısında, birincideki gibi umarsız, çocuksu, dopdolu heyecanla yeni bir birliktelik -bütün iyi niyetine rağmen- gerçekleşemiyor! HELE BİR DE ÇOCUKLAR VARSA... FARKLI BİR AİLE ORTAMINDA ÖZ ANA BABAYLA BÜYÜMÜŞ ÇOCUKLAR...Kabullenemiyor ya/ya da; farklı yaşamlar, farklı beklentilerle yeni düş kırıkları, yeni boşluklar, yalpalayışlar ilkindeki kadar diri olamayan yorgun bedenin erinç arayışları kırık kanatları ne kadar kanatlandırır, ne kadar yükseltir; kelebeklerin uçuştuğu göklere, bilinmez!

Kısa, net ve anlaşılır yalın dilinizle gerçek yaşamden bir kesitin konu alındığı yazınız oldukça etkileyiciydi; düşündürücü ve her şeye rağmen yaşamın sürekliliğine vurgu yapan yanıyla. Üretken kaleme saygı ve dostlukla...

RefikaDogan/YeniEdebiAkım tarafından 8/12/2011 12:05:22 AM zamanında düzenlenmiştir.