- 525 Okunma
- 1 Yorum
- 0 Beğeni
Saat 3
Saat 3’ü geçmek üzereydi. Karanlık odayı sadece cılız bir mum ışığı aydınlatıyordu. Kendi gölgesine baktı bir an. Ne kadar da büyüktü? Saatin tik-tak sesleri tüm odaya yayılıyordu. Oturduğu sandalyede ileri geri sallanmaya başlamıştı. Elleri kaskatı kesildi. Derin düşüncelere dalacak kadar gücü kendinde bulamadı. Bir iki imge geldi zihninin kuytu köşelerine sadece.. O hayatın üvey evladı mıydı? Neden hor görüldü, neden bunları yaşadı, nelerden vazgeçti, neleri istedi, bu hayatı o mu istedi? Yaşamdan istediği adaleti tanrıdan bile alamadı. Kadere vurduğu her çekiç darbesi onu yorgun düşürdü. Her çabası sonuçsuz kaldı, haykırışları duyulmadı. Bugüne kadar o kadar çok dua etmişti ki o duaların karşılığı ancak bir mucize olabilirdi. Adam o gün dua etmedi, mucize olmadı, mum söndü...
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/84754.gif)
Saat 3 e ömür var, dualar çok uzak bana, istemek lazım. Tanrı'dan istemek. Çekinmeden, usanmadan istemek. Eğer bir Tanrı varsa şayet ki, var olduğuna inanıyorum, ondan istemeyeceksek kimden isteyeceğiz. Mucize de, olay da, gerçek de sensin. Sen.
Elinize sağlık... Mucizelere ulaşmak dileği ile