Bugün gidiyor…

Gelmeyen’ime ... Odamın ışıklarını söndürdüm, perdeleri sonuna kadar çektim…Ta şurama kadar…
Öldürdüm duvarlarımı, hiçbiri üzerime ayaklanamayacak .
Ve geceye nazır sancılara hazırlık, midemin sinirlerini aldırdım.Oturup, artık geceyi bekleyebilirim…

Gece geldi, gelmeyenime…Sus, dedi gözlerime…Otur yaz, gelmeyenine…Geçmişte yazdığım mektupları bir bir yerlere attım…Parkeler doldu taştı, bir parçası boş…Bir tane daha yazmaya başladım…Anlaşılan bu sonuncu olacaktı

”gelmeyenime…

Aramızı yollar dolduracak artık…Aslında, sen bir saniyelik uzağımdayken bile çok çok uzaklardaydın…Gözbebeklerinin ta içine bakardım, ne zaman fark eder, diye…Canevinden uzağa gidiyorsun şimdiHoşçakal ? Elveda ? Hangi biri yakışır, gelmeyenime…

Gece…Sancılar canevimdeHiç acıtmıyor, tüm sinirlerim alınmış!

Bu töhmetler, veballer yareme…Gelmeyenime…”

Ve attım son mektubumu da parkeye…

Belki bir gün gelir okur diye yazdım gelmeyenime…

Bir tutam durukan aktı damarlarımdan, gıdıklar gibi süzüldü geçti…Sanki, tanık mıydı neydi…

Bugün gitti…

Nasıl olur aklım almazOnca mektubum cevapsız…Onca yolum telef…Ömrümü bitirdi, bu hasretVarsın olsun bir mektup daha yazarım gelmeyenime…

” gelmeyenime...

Gittin…

”Seviyorum ! ” dedin, gittin…Affetmeye kalmadan…Affetmeye ramak varken…Tam da affetmişken…

Gittin…

İçinde yaşadığımı bilmeden…

Sıradan ezgiler takınıyorum dilimeGençliğimdeki gibi, ağır imgeleri kaldıramıyorumBu sıradanlığımla ve sıradan mektuplarımla içinde yaşamaya çalışıyorum
Eskisi gibi uzun uzadıya mektuplar da yazamıyorumHepsi az ve özUzun uzun anlatacak mutluluklarım da yok, sen de yok…Mektuplarımda acılarımı uzatmak istemiyorumİçinde yaşayabilmem zorlaşıyor…

Git…
Üzülme, neler yaşadım gördüm ben…En dar tekerleklerde döndümEn ıslak topraklardan geçtimEn uzun asırları yaşadım, büyüdüm

Ben de seni seviyorum gelmeyenim…
Sen bilmeden…
Duymadan…
Gelmeden…”

”gelmeyenime…

Damarlarımda gezinen kanımsın, demiştim ya… Can damarımdan çekildin bu sabah…

Çok sevgiden ölen olurmuydu…



Öldüm”