İçimdeki sessiz çığlıklara akıyordu gözyaşlarım.Kalbimi susturmuş biçare umudun kapanan kapısından bakıyordum.Çaresizce gözlerimle onu aradım. yoktu... Hiç olmamış gibi yoktu işte... Kalbim kapanmayan yarasından kanıyordu. Bu sancı hiç geçmeyecekti biliyorum.

Susturamazsınız gönlümün sesini susturamazsınız.Aklımda fikrimde o varken başka ne hissedebilirim ki? Başka ne düşünebilirim ki? Onsuz bir hayatı haketmemiştim oysaki. Neden bukadar basitti neden bukadar kolay neden bukadar acımasızdı? Anlayamıyordum hiçbirşeyi. Yetim bırakılmıştı kalbim, sahipsiz bırakılmıştı.

Nekadar güçlü görünüyorsam okadar zayıftım aslında. Bir rüzgarın sürükleyebileceği kadar hafiftim. İçimdeki acılar ağırlaştırıyordu benliğimi...

Kapattım gözlerimi, sensiz aynalarda hep eksiktim. Bir yanı sende kalmış tatlı hatıralarımızın, özlemler hep bende, sana hasret dolu yaşadığım günler,hep bende sevdamıza dair iç çekişlerim...

Hala özlenensin... sevgin yerine sensizlğin sarıyor hayallerimi. Bu kabustan uyanmak istiyorum. Tek sen çaresin herşeye, herşey sensin... AMA YOKSUN.... HİÇ OLMAMIŞ GİBİ...