Evren sevgi üzerine yaradılmış iken,şu geldiğimiz konum ne acı. Artık toplumca bir birimize güvensiz sevgisiz olduk, yaşım çok olmamasına rağmen büyüklerimin ve onların yaşamlarında dostluk,saygı ve güvenin ön planda olduğunu duyar ve o dönemin evladı olmaktanda çok mutluyum.

Ya şimdi ? Toplumca birbirimize konuşarak değil istemediğimiz şeyleri şiddetle,asabi bir şekilde ifade eder olmadıkmı ? Kaldı ki bunu bizleri temsil eden en başta ,Büyük Millet Meclisi’ndeki Vekillerimiz bile yapmakta,birbirimize olan ne saygınlığımız nede sabrımız kalmış.

Aile içi şiddetten tutunda,sokaklarda bu vatanın çocukları polise,kendi ülkesinin malına değerlerine taşlarla sopalarla saldırır hale gelmiş. Bu öncelikle Aile içinden daha sonra akraba,çevre,eğitim süresi gibi uzatabileceğimiz bir yol boyunca yaşamımızdan sevginin eksikliği değil midir ?

Bizler bu toplumun bireyleri olarak,bu ülke bizim,milli değerlerimizi askerimizi polisimizi sahiplenmeli,çocuklarımıza ilk önce sevgiyi öğretmemiz gerekmez mi ?

Ortada sosyolojik bir gerçeğimiz var,toplum birbirine güvenmeyen şiddete meyleder hale gelmişsek bir an önce kendimizi toplamak önce hanemizden sonra çevremizden sorumlu olduğumuz gibi birşeyler yapmamız gerek..

Türk milleti Örf,Kültür,Çağdaş düşünceli,İlkelerine bağlı,milli duyguları yüksek bir toplumdur,bizleri bozmalarına aramıza fesatlık sokmalarına izin vermemeliyiz. Hepimiz hangi Din,Irk üzerine yaşıyorsak birbirini seven saygılı bir toplum olduğumuza inanıyorum...

Konunun başında belirttiğim gibi. Evren sevgi üzerine yaradılmış. Sevgi gözüyle bakalım birbirimize.Sevgiyle kazanılmayacak hiç bir şey yoktur..


Sevgiyle dostça kalınız


Leyla GÖGER 2010