Bu mektup sanadır Sevgili...

İyi oku her cümlesini, belki benim için anlam taşıyan o gözlerinden yaşlar süzülür. Belkide katılaşmış yüreğin yumşar ve beni belkide bir an için bile düşünürsün...
Nasıl unuttungüzel günlerimizi ? Nasıl unutabildin beni, aşkımızı, için sızlamadı mı ??

Çok zor bu çocuksu yüreğimi kandırmak artık. Her seferinde söylesemde "o" gitti diye.Dönüşü olan bir gidişi düşünüyor.Sensiz yapamayacağı için seni de öyle biliyor.Anlatamıyorum ona sevgili...
Gerçekten bittiğini anlatamıyorum. Çünkü o seni hala bitiremedi içinde. Bitirmeyede hiç niyeti yok gibi... Nasıl başa çıkacağım hiçbir fikrim yok...



Aklımla kalbim hep savaş içindeler.Her seferinde haksız olsada şikayet içerisinde çocuksu kalbim. Her gece aynı masal. Seni seviyorumla başlayan, mutlu umutlu hayaller işte...
Ahhh kalbim hiç büyümeyecekmisin sen ..!


Hep kalbimi haksız çıkardın... Seni delicesine çıkarsız severken.Nasıl başkasına bakabildin? Yerime koyabildin nasıl ???
Elinden umutları alınmış bir çocuk kalbim ,dudağını bükmüş ağlamaya yüz tutmuş gözlerle...
Ne istedin ki ondan ??? Haykırışlarını duymadın bile.... Gözyaşlarını akıttı hep içine... Ama sen mutluydun... Ona da aynı aşkla bakıyordun...


Unutamıyorum işte sevgili.... Ama bu sana son hislerimi döküşümdü. Son kez uzaktan sarılışımdı sana. Birdaha yanımda olmayacaktın. Başkalarını sarıp kucaklayacaktın. Bir daha bakmayacaktın gözlerime seni seviyorum dercesine....
O yüzden sana son hislerimi döküşümdü. Senin için kıymetli olmayan bu sevgi başkasına sunulmayacak için rahat olsun. Sen aynı şeyleri yaşamayacaksın ben gibi.Mutlusun ya sevgili daha ne diyebilirim ki....


Napayım be sevgili.... BU YÜREĞİM SENİ ÇOK SEVDİ.....