Gündelik hayatta,genellikle sorularımıza cevap vereni "makbul" görür;bize soru sorulmasının ise önünü açmayız/açmıyoruz.
Olay Amerika’da bir üniversitede geçer:
Nobel Ödülü alan fizyolog VERNON’a,öğrencileri,
-Hocam,sizin kalitenizde,kalibrenizde üç bin bilim adamı var.Sizin farkınız nedir ki ödüle layık görüldünüz diye sorarlar.
Vernon da,
-Hiç sormayın çocuklar.Ben bu ödülü anneme borçluyum.Çünkü daha ilkokula bile giderken,diğer anneler,çocuklarına,’Öğretmeninin sorularına cevap verdin mi’diye sorarlardı.Benim annem hiç öyle yapmadı.’Vernon,öğretmenine güzel sorular sordun mu’ derdi.İşte benim farkım budur:Güzel sorular sormam ve sormağa devam etmemdir.
.......................
19.yüzyılda yaşayan İngiliz düşünürü Benjamin Disraeli de,
-Cehalet,asla soru sormaz! diyerek konuyu gündeme getirmiş olmaktadır.
.......................
Dilime pelesenk ettiğim ama kaynağını da bilemediğim şu güzel söz de çok şeye açıklık getirmektedir:
-Bilseydi sorardı,bilmiyor ki sorsun.Sorsaydı bilirdi,sormuyor ki bilsin!