Bazan birşey yapamayız, ama yapsaydık deriz...

İş çıkışı evime gidiyorum. Bir sokağa çıktığımda önümde liseli bir hanım kız gidiyordu. Bir arasokağa dönmek üzereydim, o doğru gidiyordu. Gireceğim ara sokakta ise kavşağa doğru orta yaşlı bir bey geliyordu. Hanım kız o tarafa baktı ve...

“Babacım gelmişşşş! ...” deyip fırladı.
Baba kız öylesine sarılıp hasret giderdiler ki, adeta kırk yıl görüşmemiş gibiydiler.

Eh! Haklılar da. Sabahtan beri görüşmemişler...

Ya ben...
Bakakaldım...
O ses hep kafamda...
“Babacım Gelmişşşş! ...”
Sonra yanlarından geçip yoluma devam ettim. Bir köşeyi dönmeden önce geriye dönüp baktım, baba kız yürüyorlardı. Baba elini kızının omuzuna, kız da babasının beline atmıştı...
Yürüdüler, gittiler, ben de gittim. Kafamda binbir hayalle...
Acaba gitsem bulabilir miydim onları?
Her halde uzaklaşmışlardır...
Aslında baba-kız sarılmışken yanlarına yaklaşıp onlara;
“Maşallah, Allah sevginizi daim etsin...”
“Sizleri bir birinizden ayırmasın”
Demeliydim...
Onlar da benim bu dileklerimden memnun bir şekilde gülümseyeceklerdi.
Aynı dilekleri onlar da bana dileyeceklerdi belki de...
Ben de,
“Sağ olun, ama benim kızım hiç olmadı” diyecektim...
Duygu sömürüsü mü olurdu acaba?
Devam etseydim...
“Beni görünce ‘Babacım Gelmişşşş! ...’ diyerek koşacak, sonra boynuma sarılacak bir kızım yok”
diyecektim...
Belki gözlerim yaşaracaktı...
“Olsun, gelinleriniz olur, torunlarınız olur..” sözleriyle teselli edeceklerdi belki beni...
Bu konuşmaların hiç biri olmadı...
Ama o ses hep kulaklarımda çınladı...
“Babacım Gelmişşşş! ...”

Kızlarınızı sevin...
Onları sevgisiz bırakmayın,
Sarılın onlara...
Siz sevin ki, birkaç saat görmezse özlesin sizi,
Koşsun size doğru...
“Babacım Gelmişşşş! ...”
desin...
Doya doya sarılın...
Ben de bakıp imreneyim...

Sevgililer gününüz kutlu olsun...
Sevgisiz kalmayın...
Sevgi yağmurları altında kalın...

Kadir Tozlu
14.02.2005