İnsanlar hayatlarını ölüm onların kapılarını hiç çalmayacakmış gibi sürdürüp gidiyorlar. Ölüm her an başımızda. Bir saniye sonrası için bile garantimiz yokken, bu hırs ve tatminsizliği anlamak mümkün değilmiş gibi geliyor bana.

İnsanoğlu ölümü de satın almışçasına hayatını sürdürür. Bilmez ki her an kapısı çalınıp, bu dünyadan ayrılma vaktinin gelebileceğini. Kimileri vardır zenginliğin ve şöhretin getirdiği imkanlarla hızlıca çıkmış merdivenleri ve orada kalıcı olduğunu sanır. Ama bilmez ki hızlıca çıktığı merdivenler ayağının altında sapa sağlam durmaz. Paranın ve zenginliğin verdiği imkanlarla çıkmış olduğu basamaklardan düşüşü o kadar çabuk ve sert olur. Kimileri de vardır güzelliğine güvenir, ölümün ona yaklaşamayacağını varsayar. Atalarımız ne güzel söylemiş. Güvenme malına, mülküne bir kıvılcım yeter, güvenme güzelliğine bir sivilce yeter. Ölümde her an işte böyle yanıbaşımızda.

Hergün giyinsen, süslensen, güzel görüneyim diye paralarını döksen ne çare.’Tık tık ölüm geldi!’ Haydi sana güle güle. Geldiği yeri unutmamalı insan, özünü yitirmemeli.Ne oldum delisi derler halk dilinde. İnsan ne oldum değil ne olacağım demeli hayatı süresince. Gel gelelim bir de hep çevresinden sevgi ve saygı bekleyenlere. Kişi kendi saygısını kendi elde eder. Sevdiği kadar sevilir. Acı çeken insanlara yalancıktan tüh vah çekmekle sevgi de saygı da kazanamazsın. Tamam senin vereceğin sevgi bu kadar kabul ettik zaten. Bari yalandan sevgini çevrendekilere gösterde insanlar seni bir şey sansın. Ama tabi hariçten gazel okumak daha kolay gelir bize, ne çare.

Ölüm herkesi eşit kılar, Her an gelebilir ve bizi alıp götürebilir.

ÖZGE AKIL