5
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
2171
Okunma

Çelişkilerle doludur yaşam. Hep bir kız evlat özlemiyle geçti yaşamım. Sevgimi vereceğim, saçlarını okşayacağım, sevgiyle doyasıya bağrıma basabileceğim bir kızım olmadı. Ben içimde biriken şefkati verecek kişileri artık fazlasıyla buldum. Sevgi dağıtıyorum. Yeğenlerime, çevremdeki hanım kızlara ve çevremde olmayıp yalnızca sanal ortamdan tanıdığım, yüzünü görebildiğim veya göremediğim, sesini duyabildiğim veya duyamadığım hanım kızları artık kendi kızım gibi görüyorum. Onlara veriyorum içimde biriken şefkati. Şefkat dağıtmakla bitmiyor. Karşılık buldukça da azalacak yerde artıyor. Bitmez tükenmez bir pınar gibi çağlıyor içimdeki sevgi…
Manevi kızlarım güzel birer ailesi ve kendilerini çok seven birer öz babaları olan ama içi sevgi dolu olduğu için sevgisini benden de esirgemeyin hanım kızlar yanında babası olmadığı için veya babası varken varlığı veya yokluğu belli olmadığı için baba şefkati görememiş hanım kızlar da var. Bir öz babanın vereceği sevgiyi verebilmek mümkün mü bilemiyorum. Çünkü öz kızım olmadığı için varsayımlara dayanarak bir şey söylenemez. Yapabildiğim kadarını yapıyorum. Hep böyle sevgi dağıtmayı sürdüreceğim yaşadığım sürece.
Babasını kaybetmiş hanım kızlar için tabi ki çok üzülürüm ama asıl benim anlayamadığım var olan babasından baba şefkati göremeyen kızlar.
Ben içimi dolduran şefkat duygularını dağıtacak kimseleri ararken ellerinin altında bulunan öz kızlarından bunu nasıl esirgeyebiliyorlar?
Kız çocukları birer çiçektirler. Sevgi ve şefkat beklerler… Keşke benim öz kızım olsaydı da sevgi ve şefkatimi doya doya verebilseydim…
Kız çocuklarının saçları sevgiyle okşanmak ister… Keşke saçlarını her gün sevgiyle okşayabileceğim bir öz kızım olsaydı.
Kız çocukları sevgiyle bağrına basılmayı beklerler… Keşke benim öz kızım olsaydı da sevgiyle doyasıya bağrıma basabilseydim…
“Ben zaten içimden seviyorum kızımı” diyenler de olabilir. Ama bu asla yeterli değildir. Kız çocukları bu sevgiyi hissetmek isterler. Zor günlerinde güvenle sığınacağı bir manevi liman olmalıdır babasının kızına olan sevgisi...
Çok duygusaldır kız çocukları. Onların duyguları sevgiyle beslenir, şefkatle olgunlaşır. Aldıkları bu şefkati bir gün fazlasıyla kendi yavrularına cömertçe verirler…
KIZLARINIZDAN SEVGİYİ ESİRGEMEYİN ÖZ BABALAR,
SİZ SEVİN KIZLARINIZI, SİZ ÖRNEK OLUN Kİ, ÜVEY BABALARA SÖYLEYECEK SÖZÜMÜZ OLABİLSİN…
Kadir Tozlu
13/12/2004
10.0
100% (2)
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.