İstemeden, bilmeden ve zorla yepyeni bir dünyaya kapı açtım sanki... Göz atmak, şöyle bir bakıp kapatmak yokmuş kapıyı, maalesef ki araladığımda anladım...Göğsü alınmış ama gönülleri alınamayan bir kadın ordusunun tam ortasındaydım.

Gözyaşları kirpiğinin ucunda,
Duaları dilinin ucunda,
Umutları dünyanın öbür ucunda,
Dünleri başucundaydı hepsinin…

Nereye baksam, hangi yöne kafamı çevirsem, ya biraz sağa, nadiren de sola farkında olmadan eğilmiş kadınlar görüyorum...Şöyle güler yüzle, dimdik oturan yok aralarında...Hangi kanadı kırıksa biraz o tarafını esirger gibi duran ve neredeyse hepsi buruk bakışlı kadınlar...Mutsuz, çok umutsuz hatta...Hangi hastanede, hangi doktorun elinde kaldı umutları kim bilir...Kimine göre acımasız cerrahlar kökünden kesmişti bedenlerini, kimine göre de iyice temizlenmişti kötü hücreler...Ama kimin eliyle değmişse neşter, onun elinde kalmıştı hayatının güzel günleri sanki...

Hayatından mennun olmayan, sıkıntım var, dayanamıyorum diyen ve Ankarada yaşayanlar lütfen Demet Onkoloji Hastanesinde aylarca yatan kanser hastalarını bir görsün yada aklına getirsin.Olmadı hastanenin bahçesinde, arabaların içinde ve ağaçların altında aylarca sabahlayan hasta yakınlarını düşünsün.Eminim; başımızdaki dertten daha büyüğü, başkasında var.Şükrediyorum ben dahi halime, dua ediyorum Yaradan’a, bu günlerimi aratmasın diye.

Bazen satırlarım, çok iç karartıcı veya saçma gelebilir çünkü ben yaşadıklarımı aktarıyorum..Karanlık bir yoldayım daha gönlümü aydınlatacak ışık düşmedi yoluma...Tıpkı, gören gözün görmeyeni, duyan kulağın sessiiiiz dünyayı, bülbül gibi şakıyanın, mühürlenmiş dudakları anlayamayacağı gibi bir durum bu...Sadece başa gelen biliyor...

Sağlıkla kalın...