YALNIZLIĞIM
Yalnızlık mı beni bırakmıyor yoksa ben mi sürekli onun peşindeyim? Neden tam her şey yoluna girdi derken olmadık bir anda kendimi yalnız hissediyorum? Neden hala yalnız kalmaktan vazgeçemiyorum? Neden onsuz olamıyorum? Sanıyorum ne yaparsam yapayım bu duygudan kurtulamayacağım. Nereye kaçsam yine bulacak beni. Zaten yanımdan ayrılmıyor. Git desem de doğru dürüst beni bırakıp da gitmiyor. Artık onunla yaşamayı öğrendim sayılır. Hiç olmazsa geldiğinde artık huzursuz olmuyorum. Birde en vefalı o çıktı. Yani yalnızlığım. Kimsem olmadığında o beni hiç bırakmadı. Tek kaldığım gecelerde yalnızlığıma sarılıp uyudum. Derdimi sevincimi ona anlattım. Bazen beni çok bunaltsa da onu çok seviyorum. Yalnızlığımla mutluyum. En azından mutlu olmayı öğrendim. Çok sevdiğim yalnızlığımın beni hiç bırakmaması dileğiyle…