Yalnızlık bazı insanların kaderidir. Çoğunda da geçicidir. Vakti vardır, gelir ve geçer.

Ama bazılarında kalıcıdır, üryanken başlar, üryanken biter.

Birileri olsa da olmasa da yalnızlık her zaman vardır onlar için.

Araf’tır onlar için yalnızlık. Bir kere düşerler ve bir daha çıkamazlar.

Eşleridir onların yalnızlık. Onunla yatar, onunla kalkarlar. Onunla konuşur, onunla tartışırlar. Kahvaltıyı onunla yaparlar. Akşam çayını onunla içerler ve yerler akşam yemeğini onunla.

Yalnızlık onlar için aşk’tır, şiirdir, bazen de bir masaldır. Anlatırlar ona, dinlerler onu, hep o olur, onlar için her şey.

Bazılarının çocuklarıdır. Sabah ağlayarak uyandırır onları yalnızlık. Sonra yol olur, iş olur, yalnızlık.

Aslında ..

Yalnızlık onların hayatları. Hayatları onların yalnızlık.

Doğmak yalnızlık.

Yaşamak yalnızlık.

Ölmek yalnızlık.


Mustafa YADİGAR