Ahh ahh..
Derken ben, bir ses bana senden gelen, af de Ulan af de! diye kulaklarımı çınlattı. Ben seni Ulan demez dedim bana hitap ederken.- O zaman neden anlarsan O şekilde Af de dedi tekrar ve güldüm.
Tren içini çizmaz ama dedim ya napar dedi? Yamultur dedim afedersin. Pançik pinçik olursun. Sende tutmuş koca trenin için çizdiğini söylemişsin deidim yine güldüm.
Sonra dedim ki şair gibi nasıl sevilir insan, şair nasıl olunur, sevilen şairse hangisinin hangisine yazdığı şiir olur. Yada hangisi hangisinin şiiri olur. Öyle ya sen yazmışsın sevdiğine ve sevdiin şair gibi sevmiş seni. Elektriklere vurulacak şairsin sen vesselam. Yok öyle kocaman elektrik değil. Şu manyatolu çakmakların elektrikleri varya onlara işte. dedim ve yine gülümsedim.
Dedimki hala kızıyormuşsun ya ona. Seni gönderişine; gitmeseydin çok bilmiş. Her yanı maviye bulamasını biliyorsun,yüreğindeki yağmuru biliyorsun,sevmenin özlemek, aramak, kıskanmak, vs vs derken en önemlisinin meraklanmak olduğunu biliyorsunda. Seni gönderdiğinde gitmiyorum demeyi bilemiyormusun. Gurur incilerin mi döküldü vahh vahh
dedim ve yine güldüm.
Ama aklıma geçen gün kız kulesineden baktığın geldi sonra tamam tamam bişey demedim farzet..
İŞ işten geçtiğinde anlarız hep, neden böyle olurki diye sorma ama öyle olur işte...

Yorardı sevgin hatırlıyorum

..yorar tabi sevginin içinde dokunmaya kıymamak ve seni sevmeyi uzaktan hissettirince, ona bunlar çok bile gelir. ama bilmez işte o belki şiir gibi yaşadığı için şiirlerde veya şiirlerinde bir şiir oluyor, o bu şiirlerin bir kahramanıdır, ama bu kadar senin yazacakların ve yazabileceklerin kadar gerçekte kahraman değildir. çünkü sen kendi içindeki istekleri dile getiriyorsun, ama o bilmiyor, bundan ötürü kusurlu bir varlık ya da kusurlu bir yaşantı biçimidir o. çok güzel bir konu bu, senin de eksikliklerini yazdıran yüreğinden akan bir kaç damlaydı bu yazı, senin yüreğinden akan bir kaç damlaya selamlar sunarım.