Bugün işlerimi halletmek üzere bankaya gittim.İşlemleri bitirdikten sonra kapıya yöneldim.Tam kapıya elimi uzattığımda, dışarıda bankaya girmek üzere adımlayan bir bayan belirdi.Büyüklerimizden öğrendiğimiz doğrultuda, nezaketen kapıyı açarak içeri girmesi için yol verdim.
Az kalsın güvelik görevlisini çağırıp, beni polise teslim etmesini rica edecektim.Kendimi gerçekten suçlu hissettim.Kadının yüzündeki ifade ancak bir suçluya bakılırken sahip olunan cinstendi.


ve öğrendim...

Yaşadığımız şu altın çağda hâlâ, nezaketten bir nebze bile haberi olmayan, kabalıklarını ’ayı’ diyerek vasıflandırdığımız ilkel insan kalıpları, varlıklarını erkek ve dişi(!) olarak devam ettiriyorlar.Üstelik türlerinin aksine, eşek gibi bakışlar da atabiliyorlar...
;)

Bu yazı; kendisine yaptığım incelikten ötürü teşekkür etmeyi bilmeyen, üstelik yüzüme bön bön bakan, eşek bakışlı ayı kadın’a ithaf olunur. :))))


Teşekkür etmek erdem değil, farkındalıktır...




*bugün 15.09.2011 ve ben hâlâ o bankaya gittiğimde, biri gireceği zaman kapıdan uzaklaşıyorum :)