Mutsuzluğumu göremiyorum.
Baktığımca uzaktaysa neden onu içimde hissediyorum.
Mutsuzum.Yazın kuruyup yanan çöl kumundaki zerreler gibi.
Kışın çıplak kalmış ağacın dallarındaki çatlamışlık gibi

İçemediğim bir avuç suyun acılığını duyarım diyemi yoksa.
Yada ekşilik verecek dilimden boğazıma diyemi.?Kimbilir.

Kendimce mutsuzluk oyunumu oynuyorum yoksa..Acı çekmeyimi seviyorum..Mutlu olmakla mutlumuyum..

Hep gülmeli şen kahkahalarmı atmalıyım..Bumudur mutlu olmak.Hayattan zevk almak için gülmelimiyim..

Mutsuzluk benim tercihim..Mutsuzken rahatım..Beni zorlayacak kalbimi ezip içinde binlerce hasret biriktirip ağlamayı seviyorum...

"Ağlama neden ağlıyorsun ki "diyenlere inat ağlamayı seviyorum.

Binlerce acı katran sarmış gibi göynümü nefes alışlarımı etkileyen beni zora sokan başımı zonklatıp yüreğimi dağlayan o garip baskıyı belkide seviyorumdur ben kimbilir..

Farklı bir kimlik olmaya çalışıyorum..

Ben değilim o ..

Ben seni sevdiğince seven ama söyleyelemeyip ve bu yüzden de seni hep iten giden hatta terkeden kişiyim..

Kendime çektirdiğim acıların farkındayım.Ama elimde değil bu oyunu böyle oynamalı sahneyi bu şekilde kapatmalıyım.