Yine yağmurlar yağmakta ülkeme. Yine fırtınalarımın sonrasında gözlerinin pınarlarında ıslanıyorum. Beni bu yerkürede tek anlayan sen, bir tek ağlatan sensin. Benim için döktüğün her gözyaşında hiddetimi dağlara, denizlere haykırmak geliyor içimden. Yolumu pırıl pırıl temizlerken yüreğinle, kusursuz kişiliğinle yeni bir dünya’ya konuk ettin şu benliğimi. Sensizliğin saatlerinde kabına sığmayan sularca taşıyor, kapalı kapıları yumruklarımla un ufak ediyorum.
Sen varlığınla başka bir dünyanın yolcusu ederken beni, gözlerinin sıcacık kumsallarından ayrı düşeceğimi düşünmek bile istemiyorum. Senin bana sunduğun aşk zehrinin mutluluğuyla, her gün ölüme, yalnızlığa ve KIYAMETE gideceğimi bile bile SEVİYORUM SENİ. Sensiz bir an bile haramken bana, senin yanında bulduğum huzur, senin yanında ciğerlerime çektiğim her nefeste dünyanın en yüce yerlerine çıkarak avaz avaz bağırıyorum SENİ SEVDİĞİMİ.
Ama sen duymuyorsun. Senin yüreğinde bütün kapılar bana kapalı. Direnirken aşkıma, ne çok zorlandığını biliyorum. Sana sunduğum en kutsal sevdaları görmüyorsun. Korkularla körebe oynayan bir çocuk gibi hep kaçıyor, kaçıyorsun.
Birgün, sevdam tetikte beklerken çıkacağım karşına. Yüreğimin seni paralayan tüm sözlerini yüreğine kusacağım. Seni senden isteyeceğim. Ne kadar inat etsende, ne kadar kaçsanda uzatacaksın ben istemeden ellerini. Yüreğine ve gözlerine doya doya bakacağım. Saçlarının incecik tellerinden ördüğün kafesi parça parça edip atacağım denizlere. Kanlı yüreğimi aşkının denizlerinde yıkayacağım.
Birgün, sende döneceksin gözlerime. Kıracaksın seni benden ayıran tüm zincirleri. Bir çizgi çekeceksin sen de benim gibi geçmişine. Ellerime, gözlerime, yüreğime döneceksin. Bizi buncadır yakan, yıkan, öldüren hasreti bitireceksin. Bunu ne çok istediğini biliyorum. Benim için aştığın tüm dağlarda, sana duyduğum sevginin ulaşılmazlığında büyüyor sevdam. Yıktığın tüm tabular, seni bana bir kader gibi önüme çıkaran yazgımın anlaşılmazlığında, bilinmezliğinde seni yaradana şükürler ediyorum her gece. Mantığımı ve duygularımı her an tartıyor, bu anlaşılmaz yerkürede sensizliğe çıkan bir tek yol bulamıyorum. Çılgınlıklarımla, sevginle çocuklaşan yüreğimle, geceler boyu sana ördüğüm sevda kozamla, bir kez bile söylemediğin ’SEVİYORUM’ kelimeleriyle ben her gece sarmaş dolaş yatıyorum.
Tüm bunlardan sonra bilki, sana yürüyorum. Senin yüreğinden başka bir yürek bilmiyorum. Bana biçilen bu kader elbisesini üzerimden ancak sen çıkarabilirsin. Bu yürekteki yangını ancak sen söndürebilirsin. Ama ben seni sevdikçe, bu dünya döndükçe sen de beni seveceksin, benim için yanacaksın. Bizi birbirimize bağlayan bu kader değirmeni döndükçe birbirimiz için yaşamaya devam edeceğiz.
Anlayacağın ’YAĞMUR GÖZLÜM’ bu sevdayı ölene dek sürdüreceğiz...

Selahattin Yetgin