Yazmak için word sayfamı açtım, bomboş sayfa pek bi anlamlı geldi. Keşke böylece boş sayfa olarak yayına alınabilse...

Sanki dünya umrunda değilmiş gibi... Herşeye herkese rest çekmiş gibi. İsyanlarda gibi de, bir taraftan da bir arınmışlık var gibi. Ya da herşeyi öylece bırakıp gitmiş gibi...

Çok şey söylemek isteyip sonra söylemekten vazgeçmiş gibi...

Korkusundan mı acaba?

Sanmam... Belki yorgunluk belki kırgınlık... belki de dile getirilerek hiçbir şeyin halledilemeyeceği kaygısı...

Belki kararsızlık belki de iç hesaplaşma. Belki çaresizlik belki yazının sonunu görememe. Belki de devamından bile emin olamamadır...

Bu sabah yağmur var İstanbul’da. Yürüyüşüm sırasında ıslak fare kıvamına geldim yine de bozmadım hiç keyfimi... Sanki ıslanmıyormuşum gibi yaptım...

Belki de ben ıslanmadım... Belki de ağlayan gökyüzüydü...

bu sabah yağmur var İstanbul’da/gözlerim dolu dolu oluyor bilinmezliğe/anne sözü dinler gibi masum/ağladım bu sabah

:) İyi bayramlar...